Παραμύθια χωρίς νόημα

"Και οι πλαγιές να θυμίζουν τον πόλεμο που πέρασε"

2006-03-09T09:16:00.000+02:00

©Δημήτρης Κωστόπουλος, περιοδικό γεωτρόπιο, τεύχος 189, 22 Νοεμβρίου 2003

Όταν πρωτοείδα αυτή τη φωτογραφία προσπαθούσα να καταλάβω πού φαινόταν αυτός ο φριχτός εμφύλιος «πόλεμος που πέρασε». Κοιτούσα και ξανακοιτούσα κι ο νους μου εντέχνως απέφευγε το κακό. Μετά ξαναδιάβασα το άρθρο και κατάλαβα. Τα μικρά λευκά σημεία που φαίνονται στο λόφο σαν ασύμμετρα σπίτια, δεν είναι παρά τάφοι. Χιλιάδες τάφοι απ’ τον εμφύλιο, «κατοικίες», κατά μία έννοια, κι αυτοί. [«Στις πλαγιές των λόφων τεράστια νεκροταφεία σαν παγετώνες περιορισμένης ευθύνης αλλάζουν το τοπίο, ακόμη και τα βοηθητικά γήπεδα του σταδίου έχουν γίνει νεκροταφεία», γράφει ο συντάκτης του άρθρου και φωτογράφος, Δημήτρης Κωστόπουλος]
Η φωτογραφία αυτή παραμένει η πιο συγκλονιστική φωτογραφία που έχω δει στη ζωή μου. Στην πόλη του Εμίρ Κουστουρίτσα και του Γκόραν Μπρέγκοβιτς ο πόλεμος δεν κράτησε μονάχα λίγα χρόνια, παρά στιγμάτισε την πόλη για πάντα, δημιουργώντας από πάνω της μια νεκρούπολη, λες κι ο Θάνατος θα βαριανασαίνει για πάντα πάνω από το μοιραίο Σαράγιεβο.
Την περασμένη εβδομάδα ψηφίστηκε στην Ελλάδα η υπό όρους απελευθέρωση της νομοθεσίας περί της καύσης των νεκρών. Δε θα ασχολούμουν με το θέμα, αν δεν είχα διαβάσει το σχετικό κείμενο του Αστέρη, που μου ‘φερε στο μυαλό, όπως και κάθε αναφορά περί της καύσης, την εικόνα αυτή. Η εικόνα αυτή με έπεισε για το πόσο αχρείαστα είναι πια τα νεκροταφεία στο σύγχρονο κόσμο και πόσο καταλαμβάνουν χώρο από την ίδια την ζωή.
Κυνικό; Ναι, μα μήπως δεν είναι κυνικό και προπάντων μακάβριο να περιφέρουμε κάθε τόσο τα οστά των νεκρών, δεδομένου ότι τα νεκροταφεία δε μεγαλώνουν άλλο και οι νεκροί πια δε χωράνε; Μήπως δεν είναι φριχτό αυτό το παιχνίδι που παίζεται με τις –συχνά a priori- μισθώσεις ταφών;
Η Εκκλησία, λέει, δε θα το επιτρέψει ποτέ να καίγονται οι νεκροί. Παπαριές, λέω εγώ. Άμα στον παράδεισο πάει μονάχα το πνεύμα, γιατί να αφήσω το σώμα μου να ξεφτιλίζεται περιφερόμενο εδώ κι εκεί ή σαπίζοντας στο χώμα (μπαρδόν, για όσα διαβάζετε κιόλας) ;
Να είμαστε σκλαβωμένοι σε μια πίστη όσο ζούμε, το καταλαβαίνω, γιατί πάντα θα υπάρχει μια τελευταία απελπισία να μας φοβίζει [αυτή του θανάτου]. Αλλά στο θάνατό μας γιατί να επεμβαίνει η θρησκεία ορίζοντας την τύχη του σώματός μας;
Στο φινάλε ας μη μας διαβάσουν, όσων επιθυμούμε να καούμε, την εξόδιο ακολουθία. Πειστήκαμε ότι κρινόμαστε για τη ζωή μας, δε θα κριθούμε τώρα και για το θάνατο.

Post playlist: Magic De Spell-«Διακοπές στο Sarajevo»++Pearl Jam-"Alive"

"Μέρα της γυναίκας"

2006-03-08T19:40:00.000+02:00

Βγήκα στο δρόμο κρατώντας στα χέρια μου το νέο μου απόκτημα.
Δεν είχα προλάβει να κάνω δυο βήματα και με πλησίασε μια νεαρή γυναίκα, 20 και κάτι.
-Κοπελιά, να σε απασχολήσω λίγο; ψιθύρισε έντρομη.
"Καμιά ναρκωμανής θα είναι", σκέφτηκα, της έγνεψα "ναι" και στάθηκα απέναντί της σε απόσταση.
-Μισή ντροπή δική μου...ψιθύρισε και τότε πρόσεξα το μάτι της. Ήταν όλο μελανιασμένο και μέσα ματωμένο. Ήταν προφανές ότι κάποιος την είχε δείρει. Και μάλιστα άσχημα.
-Συζούσα με κάποιον εδώ πιο πάνω. Σήμερα με χτύπησε άσχημα και με πέταξε στο δρόμο χωρίς ούτε καν 50 λεπτά...
Τη διέκοψα, σχεδόν με θυμό.
-Εγώ θα σου δώσω λεφτά. Αλλά θέλω να πάμε μαζί στην αστυνομία, δυο στενά πιο πάνω είναι.
-Όχι, όχι στην αστυνομία, απάντησε έντρομη.
-Θα σου δώσω λεφτά, δεν έχω ενδοιασμό έτσι που σε βλέπω, αλλά θέλω να πάμε μαζί να τον καταγγείλεις. Δε γίνεται να το αφήσεις έτσι αυτό.
-Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει...
-Και το αφήνεις έτσι;
-Είναι άρρωστη κατάσταση...Ιστορία ολόκληρη αυτή η σχέση...
-Τότε γιατί μένεις; Δεν αξίζει αν είναι να σε χτυπάει έτσι.
-Του 'χω ξανακάνει μήνυση. Ήρθε και με 'δειρε...
...
-Τώρα έχεις κάπου να πας;
-Ναι, στη μάνα μου στην Καλαμαριά. Για αυτό θέλω λεφτά...
Άνοιξα με προσοχή το πορτοφόλι, μη τυχόν όλο αυτό είναι στημένο και μου το αρπάξει, κράτησα απόσταση και της έδωσα λεφτά.
-Αλλά επιμένω να πάμε στην αστυνομία. Δε γίνεται να το αφήσεις έτσι...
Δίστασε. Για μια στιγμή νόμισα πως την έπεισα και πως θα περνούσα την επόμενη ώρα μου στο τμήμα, με ένα άγνωστο θύμα.
-Όχι. Δεν οφελεί. Ξαναπήγα, και ήταν απέναντί μου, και όταν με ρώτησαν αν θέλω να του κάνω μήνυση κι από τον τρόπο μόνο που με έβλεπε είπα όχι...
-Μα δεν μπορεί να μείνει ατιμώρητος...
-Δεν μπορώ να το κάνω...Θέλεις πίσω τα λεφτά σου;
-Όχι. Αλλά θέλω να πάμε στο τμήμα. Δε θέλω να σε ξαναβρώ κάπου έτσι και να μου ξαναζητήσεις...
Έγνεψε με το κεφάλι κλαμμένη "όχι". Με ευχαρίστησε. "Και να ξέρεις ότι ο Θεός δεν αφήνει έτσι ανθρώπους σαν εσένα".
Γύρισα να φύγω βήχοντας. Ήθελα να ξεράσω από αηδία από το θέαμα.
Ακόμη κι αν το μακιγιάζ ήταν τόσο τέλειο (που όμως πώς διάολο να κοκκίνισε και μέσα το μάτι της;), τα λεφτά μου τα άξιζε.

Αλλά διάολε, κίνησα για το σπίτι κοιτάζοντας και τη σκιά μου. Και θέλοντας επειγόντως να κάνω εμετό, να βγάλω από μέσα μου την αηδία.

Κι είναι και "μέρα της γυναίκας" γαμώτο.
Τι τις θέλουμε τόσες "μέρες" με τόσα ζώα αδέσποτα εκεί έξω;

post soundtrack: Metallica-"The Unforgiven"

blog communication

2006-03-06T19:48:00.000+02:00

Βγήκα βόλτα στη βροχή να αγοράσω σοκολάτα.

Καθώς περπατούσα ανάλαφρα μες στη νύχτα προσπαθώντας να αφουγκραστώ το ρυθμό της γειτονιάς μου, μπας και γράψω το κομμάτι που μου ζητήθηκε, άκουγα μονάχα τον ήχο της βροχής.

Έριξα τους παλμούς της καρδιάς, διάλεξα μια αγαπημένη ΙΟΝ με αμύγδαλα κι επέστρεψα σπίτι.

Όταν έβαζα το κλειδί στην πόρτα, αναρωτήθηκα γιατί να τα γράφω όλα αυτά και ποιον ενδιαφέρουν.

Δε βαριέσαι, απάντησα ευθύς ενθυμούμενη τη διαδικασία post-comments-reply to comments. Επικοινωνία είναι κι αυτή…

Σαββατοκύριακο στη Χαλκιδική...

2006-03-05T23:13:00.000+02:00

Η Χαλκιδική έχει πινακίδες Θεσσαλονίκης.
Οι περιφράξεις στο δάσος του Πόρτο Καρράς από την ν-τροπολογία Πάχτα υπάρχουν ακόμα.
Καμιά φορά στο trivial νικάω κιόλας.
Η Χαλκιδική έχει πολύ πράσινο.
Ένα cd με γυναικείες μονάχα φωνές με γύρισε δύο χρόνια πριν, στο Φάληρο των Ολυμπιακών Αγώνων.
Όλοι έχουν αναμνήσεις από τη Χαλκιδική. Ακόμη κι εγώ που πάω σπάνια.
Κάποτε στο ταμπού για τη λέξη “χταπόδι”:“-Έχει πόδια και είναι στη θάλασσα. -Χαλκιδική!”
Οι γυναίκες, λέει ο 5χρονος Χάρης (γιος διάσημων bloggers), είναι οι δεινόσαυροι με το μακρύ λαιμό [για τον εαυτό του κρατά εκείνους με τα αγκάθια στην ουρά].
Κατά τ’ άλλα, ο καιρός στην Ξάνθη ήταν καλός…

Ακρόπολη. Σκέτο.

2006-03-02T21:48:00.000+02:00

Athens Voice vs LIfo. Στο δεύτερο o όμορφος νέος Φώτης Βαλλάτος γράφει στα εβδομαδιαία top-10 της Αθήνας την Ακρόπολη. Σκέτη. Χωρίς σχόλια. Το αιώνιο καμάρι των Αθηναίων και η ανομόληγητη ζήλια των Θεσσαλονικιών.

Γράφω για τον Εύοσμο. Στο χαρτί πρώτα και στο μυαλό έπειτα. Σκόρπιες φράσεις. Έπειτα κλείνομαι στο δωμάτιο. Ανοίγω το ραδιόφωνο, αφήνω ανοιχτά τα πατζούρια, κι ας είναι νύχτα, να βλέπω έξω και να με βλέπουν απέξω, ανοίγω το pc κι αρχίζω να γράφω.

Γιατί γράφω;

Μάλλον για να ‘χω κάτι να διαβάζω.

Είναι κάτι τέτοια βράδια που είναι περίεργα. Αλλά ωραία. Βραδιά η αποψινή θαρρείς με τσαμπουκά, που νομίζεις ότι σε χωρά ο κόσμος ολόκληρος, κι εσένα και τα όνειρά σου.

Και τα χαζά, ανέπνευστα κείμενα.

post soundtrack: Nirvana-”You know you are right”

Stop AIDS

2006-02-28T23:40:00.000+02:00

Πολύ καλή η προσπάθεια του Mega για την εκστρατεία κατά του AIDS.
Έκανα ζάπιγκ κι έπεσα πάνω στους άντρες του "50-50" να κάνουν σκηνή συζητώντας περί των ταμπού της ελληνικής κοινωνίας στην αγορά προφυλακτικού.
Ερωτώ όμως:
Άλλες φορές τα κανάλια άπαντα ενώνονται στους τηλεμαραθωνίους τους και προβάλλουν ταυτόχρονη εικόνα.
Απόψε, σε ένα θέμα που αφορά τα ταμπού της κοινωνίας μας, δεν μπορούσαν όλοι μαζί να βάλουν το λιθαράκι τους;

[Απαντώ: Μάλλον όχι. Ο Χριστόδουλος δαγκώνει...]

UN programme on HIV/AIDS

neuhaus

2006-02-25T09:28:00.000+02:00

thanx!

Καλά σαράντα

2006-02-23T17:03:00.000+02:00

Την πρόλαβα την ασπρόμαυρη τηλεόραση. Είχαμε στο παλιό το σπίτι μια μεγάλη και πολύ βαριά, με ξύλινο περίβλημα, που τη φορτώσαμε στη γιαγιά όταν φέραμε την καινούρια από τη Γερμανία. Αργότερα, όταν η παλιά, του σαλονιού, εκδήλωσε αυτόνομη βούληση και χώριζε την οθόνη στα δυο προβάλλοντας τα πάνω κάτω, πήραμε μια επίπεδη στερεοφωνική. Και βίντεο. Διότι πώς θα έγραφε η μαμά το αγαπημένο της "Άγγιγμα Ψυχής" στη γιορτή του μπαμπά που έπεφτε Δευτέρα;
Το βίντεο πρόσφατα χάλασε. Αλλά ποιος νοιάζεται να το φτιάξουμε; Τώρα πήραμε dvd...

[Σήμερα στις 6:30 η ελληνική τηλεόραση κλείνει τα 40 της. Φυσικά, οι πρώτες πειραματικές μεταδόσεις είχαν ξεκινήσει νωρίτερα, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Ακριβώς όπως είχε γίνει και με το φραπέ...]

Η ιστορία της ελληνικής tv [ΥΠΕΞ]
Η ιστορία της ελληνικής tv [p@p@ki-panteion]

Happy birthday to you, you belong to the zoo.

Τσικνίστε να τελειώνουμε

2006-02-23T10:43:00.000+02:00

Αργεί πολύ η Καθαρά Δευτέρα;

"I need your understanding, I need your love...so much"

2006-02-21T22:10:00.000+02:00

ΟΚ, έχω αγχωθεί.
Κάτι επιστολές για την εστία στο Αμβούργο στέκουν μια βδομάδα στο γραφείο και δεν τολμώ να κάτσω να τις μεταφράσω. Οι καθηγητές εδώ είναι άφαντοι, κι άμα τους βρίσκω "κάνουν νερά" για την αναγνώριση μαθημάτων.
Καμιά φορά με πιάνουν μικροπονάκια κι αναρωτιέμαι τι θα κάνω εκεί πάνω άμα με πιάσει κάτι. Και τι στο διάολο θα τρώω; Μακαρόνια με μακαρόνια;
Κι άμα φτάσω; Πού θα βρω εγώ Μητρώο στο πανεπιστήμιο για να μπω στο σπίτι; Με τις βαλίτσες απ' το αεροδρόμιο στο πανεπιστήμιο θα τρέχω;
Κι οι συγκάτοικοι; Γιατί κανείς τους δε στέλνει mail να γνωριστούμε(όπως έλεγα ένα μήνα τώρα ότι θα κάνω εγώ);

Ξέρω. Κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά πάλι όλα καλά θα πάνε. Γιατί πρώτα απ' όλους το πιστεύω και το θέλω εγώ.
Μονάχα, να, είναι που οι μέρες πλησιάζουν και εγώ μόλις τώρα το βλέπω ότι ο Φλεβάρης σχεδόν μας τέλειωσε. Κι είναι η εμμονή του Πασά να μου μιλά για εισιτήριο, ενώ καλά καλά το δικό μου δεν το ΄χω κόψει.
Κι αυτά τα θλιβερά απογεύματα, υπνωτισμένη στο σπίτι, πώς θα τα πολεμήσω άμα γυρίσω που όλα πια θα'ναι αλλιώς (προς το χειρότερο);

Σςς...
Μη μου μιλάς, και στάσου πλάι μου. Αγκαλιά μου.

Αίσχος!

2006-02-18T02:52:00.000+02:00

Ο ντράμερ των Violent Femmes μου θύμιζε το Λευθέρη Πλακίδα!!!
[ή απλώς η μυωπία μου έχει αυξηθεί-κι η φαντασία μου επίσης!]

Lift me up ;)

2006-02-17T13:00:00.000+02:00

Δε σου ειπα, φίλε αναγνώστη, τι έπαθα τις προάλλες.
Μου 'τυχε, λέει, με μια κλήρωση από τον ΟΤΕ κι έβαλα τζάμπα δοκιμαστικά το Conn-X.
Ε, κι αφού ήρθε το τζάμπα γρήγορο ίντερνετ στο σπίτι μου, είπα να κατεβάζω ό,τι multimedia έψαχνα.
Δεν έψαχνα και πολλά, οπότε το e-mule γρήγορα άδειασε.
"Δεν κατεβάζω και βιντεοκλίπια;", αναρωτήθηκα, και το hard rock των 90's ξύπνησε μέσα μου.
Άρχισα να κατεβάζω G'N'R, Nirvana (οκ-αυτοί έπαιζαν grunge) και στο μεταξύ μου 'χει κολλήσει jingle το "Lift me up" του Moby.
Ε, και όπως ήταν αναμενόμενο, ψάχνω το βίντεο κλιπ του.
Και το βρίσκω. Και το κατεβάζω. Κι άμα κατέβηκε με το καλό, του 'καμα κι ένα κλικ κι άρχισε να παίζει.
Και τότε διαπίστωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Είναι δυνατόν ο Moby να ξεκινά βίντεοκλιπ του με πορνό;
Όταν πρόσεξα ότι δεν υπήρχε καν μουσική, παρά μόνο βογγητά, κατάλαβα ότι ήταν μόνο πορνό, κι όχι το βίντεο κλιπ του "Lift me up". Απλώς κάποιος εξέλαβε αλλιώς τον τίτλο του τραγουδιού.
Μη μου ζητήσετε το βίντεο-το 'σβησα αμέσως από αμηχανία.

Είμαι κι ανίδεη ακόμη, φοβήθηκα και τυχόν ιούς κρυμμένους "τσόντα" στην τσόντα!

Love ratings

2006-02-16T17:25:00.000+02:00

"If you're gonna rate somebody on a 1 to 10 scale, you're playing basketball, you're not making love. What can you say about two teenagers, they get together and they don't really know that much what's going on -because he didn't at that time- and neither did I- and it was wonderful, period."

Suzy Creamcheese at Jerry Hopkin's "The Lizard King, The Essential Jim Morrison" [1992, Plexus: London]

Lord...

2006-02-16T16:14:00.000+02:00

Αισθάνομαι το λιγότερο ηλίθια όταν δίπλα μου συμβαίνουν ξαφνικά αυτά κι εγώ ασχολούμαι με ανούσια πράγματα σαν αυτά...

Führer

2006-02-16T12:02:00.000+02:00

[Τι έχουν κάνει αυτοί οι Γερμανοί...]

Εδώ και κάποιους μήνες μια φωνή ακούγεται σιγά μέσα μου βάζοντας σε μάχη την τεμπελιά με τη συνείδησή μου: Πρέπει να θυμηθείς τα γερμανικά σου...Πώς θα πας εκεί πάνω;
Με το πέρας της εξεταστικής η φωνή βρήκε έλευθερο έδαφος και έγινε κραυγή.
Πήγα επιτέλους στο Γερμανικό Ινστιτούτο (ξέρεις, στάση Λαογραφικό Μουσείο :P).
Κι αγόρασα ένα πρόγραμμα που 'χα "μπανίσει" από καιρό κι είναι φτιαγμένο θαρρείς για μένα: Απαιτεί μόνο pc, internet και γνώση αγγλικών, αφού πρόκειται για μαθήματα μέσω cd-rom, με multimedia εφαρμογές ώστε να ακούς τη γλώσσα κι όχι απλώς να τη διαβάζεις, γραμματικές και λεξιλογικές ασκήσεις, επικοινωνία με τον καθηγητή μέσω ίντερνετ κτλ.

Μέχρι στιγμής τα 'χω δει όλα!
Ξαναθυμάμαι τα γερμανικά μου με μια πολύ ευχαριστή διαδικασία (τρα λα λι τρα λα λο)και στο δικό μου χρόνο κι έτσι η αυτοπεποίθηση για τις επικοινωνιακές παραμέτρους της παραμονής μου στο Χαμβούργο πιάνει υψηλά επιπέδα. Άμα αντέξω να ξαναματαδώ το "Experiment"και το "Goodbye Lenin" αδιαφορώντας για τους υπότιτλους, θα 'χω κάνει το απόλυτο comeback!

Το post αυτό ήταν και πάλι αχρείαστο, όπως πολλά σ' αυτό το blog. Ήθελα μονάχα να εκφράσω το θαυμασμό μου για το εύστοχο marketing των Γερμανών, που βρήκε απόλυτη εφαρμογή στις δικές μου ανάγκες.

Άντε γεια τώρα,
bis später!

***
post soundtrack: Violent Femmes-In the Dark (θυμίζει μελωδία από το "Underground")
***

[στη φωτο είμαι εγώ, μετά από ατέλειωτες ώρες γερμανομάθειας]

In Excess

2006-02-15T12:42:00.000+02:00

Γλυκό πιάνο.
She wants to go home/From door way to door way/Street corner to corner/With neon ghosts in the city/And she sings/Stay with me.../She’s so scared/So very frightened/Anything could happen/Right here tonight...

Για-βατήριο γραφειοκρατία

2006-02-14T10:17:00.000+02:00

Σήμερα ξύπνησα απ΄τα χαράματα για να πάω στο Αστυνομικό Τμήμα να βγάλω νέο διαβατήριο αποφεύγοντας όσο δυνατό την ουρά. Κατόπιν μισάωρης παραμονής μου στο τμήμα, κατέληξα στα εξής συμπεράσματα, που παραθέτω για δική σας ευκολία.

Προτού πας να βγάλεις νέο διαβατήριο, θα πρέπει:
1.Να έχεις ενημερωθεί για τα κατάλληλα χαρτιά από εδώ. (θα το εκτιμήσουν οι αστυνομικοί)
2.Να γνωρίζεις σε ποιο Α.Τ. να απευθυνθείς, ανάλογα με τον τόπο κατοικίας σου.
3.Να 'χεις βγάλει τις περίφημες φωτογραφίες 4Χ6. Οι τεχνικές προδιαγραφές σημειώνονται εδώ. Μην κολλάς τόσο-μετά από δυο μήνες "πατάτας" οι φωτογράφοι έχουν μάθει τη δουλειά τους. Από τις πιο σημαντικές λεπτομέρειες είναι πάντως το φόντο να 'ναι άσπρο και η φωτογραφία άφθαρτη [τυχόν γρατζουνισμένες επιστρέφονται κατά σαφή δήλωση της αστυφύλακος που με εξυπηρέτησε]. Με μια πρόχειρη έρευνα αγοράς μεταξύ των "ατσίδων με τα μπλε" και εμού διαπιστώσαμε ότι εγώ είχα βγάλει τις φθηνότερες φωτογραφίες στο φωτογράφο της γειτονιάς μου (8,5€ οι 3). [Ο αστυφύλακας υπηρεσίας πιάστηκε κορόιδο με 10€ τις 2 σε φωτογραφείο της Πολίχνης-χι χι]
4.Να 'χεις αγοράσει τα σχετικά παράβολα, συνολικής αξίας 50€ (περίπου). Προσοχή όμως! 50€ στοιχίζουν αν τα αγοράσεις από την εφορία ή τα ΚΕΠ. Στα εξουσιοδοτημένα σχετικώς βιβλιοπωλεία πληρώνεις "καπέλο" 10€.
5.Να 'χεις μαζί το παλιό σου διαβατήριο και ασφαλώς την ταυτότητα.
6.Να 'χεις εθιστεί στα τελευταία άσματα της Πέγκυς Ζήνα, διότι τα ηχεία των αστυνομικών Η/Υ τα παίζουν σε mp3, και δεν αντέχεται αλλιώς η παραμονή σου εκεί.

Τέλος, η υπεύθυνη δήλωση που αναγράφεται στα χαρτιά είναι αχρείαστη, διότι συμπληρώνεις μια έτοιμη στο αστυνομικό τμήμα.

Αυτά από μένα,
καλημέρα και καλή τύχη!

blόgισε σχετικώς η Μία Ου

Á tout à l’heure, Astérix!

2006-02-12T17:59:00.000+02:00

«Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους!»

Μπήκα τις προάλλες σ’ ένα από κείνα τα εκπληκτικά μαγαζιά τύπου. Δεν έψαχνα κάτι συγκεκριμένο, μονάχα να αναπνεύσω χαρτί και μελάνι ήθελα. Τελικά βγήκα κρατώντας την τελευταία περιπέτεια του Αστερίξ του Γαλάτη, με τίτλο «Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους!». Είχα διαβάσει για αυτήν χάριν μιας εργασίας, ότι εκδόθηκε τον περασμένο Οκτώβριο κι ίσως είναι το τέλος για τα κόμικς με το γαλατικό χωριό, δεδομένου του τίτλου, του …συμβολικού αριθμού τεύχους (33^ο), μα προπάντων της ηλικίας του δημιουργού Uderzo, ο οποίος αισίως πατάει στα 79 έτη. Προτού σχολιάσω το κόμικ, ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του Αστερίξ.

Βρισκόμαστε στο έτος 1959^.ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει κι η Ευρώπη προσπαθεί ακόμα να ανασυσταθεί από τα συντρίμμια της και να λάβει θέση στο νέο ψυχροπολεμικό κόσμο. Ο Ουκρανοπολωνοεβραίος σεναριογράφος René Goscinny και ο ιταλικής καταγωγής σκιτσογράφος Albert Uderzo αναζητούν αναγνώριση στα έργα τους στη Γαλλία. Ώσπου εμφανίζεται ο φίλος τους, Φρανσουά Κλοζό, και τους προτείνει να δημιουργήσουν ένα περιοδικό με ιστορίες από τη γαλλική κουλτούρα, απηυδισμένος ο ίδιος που τα τέκνα του είχαν μόνο αμερικανικά κόμικ να διαβάσουν. Οι δυο φίλοι πείθονται και, παρέα μ’ άλλους δυο, φτιάχνουν την ίδια χρονιά το περιοδικό «Πιλότ» που ευθύς έτυχε μεγάλης αναγνώρισης στη Γαλλία. Στο «Πιλότ» δημοσιεύτηκε η πρώτη ιστορία του Αστερίξ, του Γαλάτη.

Η πρώτη αυτόνομη ιστορία ήρθε το 1961 πουλώντας 6,500 αντίτυπα. Θα ακολουθήσουν άλλες 32 ιστορίες, με την τελευταία να κυκλοφορεί μόλις τον περασμένο Οκτώβριο. Ήδη από το 1964 ο Αστερίξ σημειώνει απίστευτες πωλήσεις στη Γαλλία, βυθίζοντας το έθνος σε πραγματικό «αστεριξικό» παραλήρημα. Το 1965, ο πρώτος γαλλικός δορυφόρος στο διάστημα βαπτίστηκε απλώς “Astérix”, ενώ μερικές δεκαετίες αργότερα, η γαλλική καμπάνια για την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από το Παρίσι απεικονίζει συχνά το χάρτινο ήρωα στον Πύργο του Άιφελ. Στο μεσοδιάστημα, ο στρατηγός Charles De Gaul, αποκαλούσε κατά την προεδρεία του το υπουργικό συμβούλιο με ονόματα των ηρώων του γαλατικού χωριού.

Στην πρόσφατη κυκλοφορία του 33^ου τεύχους τις τιμές ανέλαβε να αποδώσει το Βέλγιο, διοργανώνοντας στις Βρυξέλλες ένα… αυθεντικό γαλατικό τσιμπούσι, από κείνα που κλείνουν τις ιστορίες κάθε τεύχους. Τα βελγικά ταχυδρομεία φρόντισαν ακόμη να κυκλοφορήσουν γραμματόσημα με εικόνες από την ιστορία «Αστερίξ και Βέλγοι», ενώ δύο αεροσκάφη της Sn Brussels ατενίζουν τον κόσμο με τις μορφές του Αστερίξ και του Οβελίξ στις ατράκτους τους.

Βεβαίως η επιτυχία δεν ήρθε τυχαία. Ο Αστερίξ δημιουργήθηκε σε μια εποχή που η Γαλλία έψαχνε το αντιαμερικανικό της αντίβαρο στις παρυφές του κατακερματισμένου ευρωπαϊκού πολιτισμού. Έτσι, η μάχη των μικρών Γαλατών έναντι της παντοδύναμης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας εύκολα συνδέθηκε με τη γαλλική αντίσταση στην επέλαση του αμερικανικού προτύπου. Ήδη το 1966, όταν ο De Gaul αποσύρει τη Γαλλία από τον άξονα του ΝΑΤΟ, ο Αστερίξ ξεπουλά στα ράφια.

Οι λόγοι της διεθνούς επιτυχίας του (αν και, όπως φαίνεται, εξαπλώθηκε πολύ μόνο μέσα στα ευρωπαϊκά σύνορα) αποδίδονται κυρίως σε δύο χαρακτηριστικά του: Καταρχήν, στο ευφυές σενάριο του Goscinny και τα κωμικά στριπ του Uderzo, που κατόρθωσαν να χρωματίσουν τις ιστορίες με τέτοιο τρόπο, ώστε να διαβάζονται ευχαρίστως από μικρούς και μεγάλους. Έπειτα, είναι η εύστοχη αντιμετώπιση των λοιπών ευρωπαϊκών πολιτισμών και των ευρωπαϊκών κλισέ που άνοιξαν εύκολα τις πόρτες για την αγορά άλλων ευρωπαϊκών χωρών πέραν της Γαλλίας.

Αντίστοιχη ωριμότητα επέδειξαν και οι κατά τόπους μεταφραστές του Αστερίξ, που πέτυχαν να τονώσουν τα σενάρια. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το εξής εθνικό λογοπαίγνιο που προέκυψε στην αγγλική γλώσσα: Ένας Ρωμαίος φρουρός μιλά μέσω μιας κλειστής πύλης σε έναν άλλο φρουρό λέγοντας: «Open up, Sendervictorius! It’s me, Appianglorius!». Πρόκειται για μια παρήχηση σχεδόν του βρετανικού εθνικού ύµνου «God Save the Queen» και τους στίχους «Send her victorious, happy and glorious, long to reign over us, God save the Queen».

Μέχρι σήμερα ο Αστερίξ έχει πουλήσει 100 εκατομμύρια αντίτυπα στα γερμανικά, 22 στα ισπανικά κι άλλα τόσα στα αγγλικά, 6,5 στην ελληνικά, 7 στα ιταλικά και περισσότερα από 2 εκατοµµύρια στα πορτογαλικά. Έχει μεταφραστεί ακόμη στα κινέζικα, τα αραβικά, τα Ουρντού του Πακιστάν, τα Μπαχάσα της Ινδονησίας, στα καταλανικά και τα ουαλικά, αλλά και σε απίθανες ευρωπαϊκές διαλέκτους: Τα αλσατικά, τα οξιτανικά, τα κορσικανικά ή τα λουξεµβουργιανά. Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει ιστορίες στα αρχαία ελληνικά, την ποντιακή και την κρητική διάλεκτο, ενώ ετοιμάζεται έκδοση στα κυπριακά.

Η πρόσφατη 33^η ιστορία είναι η 8^η που έγραψε και σχεδίασε ο Uderzo μετά το θάνατο του Goscinny (πέθανε αιφνιδίως το 1977, στη διάρκεια τεστ κοπώσεως). Βεβαίως, το όνομά του παραμένει τιμητικά στον υπέρτιτλο του εξωφύλλου, όπως συνηθίζεται σε κάθε τεύχος. Κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε πολλές χώρες τον Οκτώβριο του 2005 και φέρει τον «απειλητικό» τίτλο «Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους» (“Le ciel lui tombe sur la tête”). Απειλητικός, διότι 32 τεύχη τώρα ο μόνος φόβος των Γαλατών ήταν αυτός ακριβώς-μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι! Το τεύχος είναι αφιερωμένο στον αδερφό του Albert Uderzo, Bruno, που αποβίωσε το 2004 και υπήρξε ο πρώτος που διέκρινε το σχεδιαστικό ταλέντο του Albert και τον πήγε στα 13 του σε έναν παρισινό εκδότη. Ο Uderzo κάνει ακόμη μνεία, στο τέλος της ιστορίας, στο Walt Disney[1], ο οποίος «σαν διάσημος και θαυμαστός Δρυίδης που ήταν, μας επέτρεψε, σε μερικούς συναδέλφους κι εμένα, να πέσουμε στη μαρμίτα με το μαγικό φίλτρο που μόνο αυτός κατείχε το μεγάλο μυστικό του».

Αυτή τη φορά η ιστορία έχει να κάνει με εξωγήινα όντα, τους Νάγκμα, οι οποίοι προσγειώνονται στο γαλατικό χωριό με σκοπό να μάθουν το μυστικό του μαγικού φίλτρου, να το αντιγράψουν και να αποκτήσουν το γαλαξιακό έλεγχο! Για καλή τύχη όμως των Γαλατών, λίγο πριν τους Νάγκμα καταφθάνει με το σφαιρικό της διαστημόπλοιο η παρέα των επίσης εξωγήινων Τατζίλβιων, με σκοπό να αποτρέψουν την απόκτηση του μαγικού φίλτρου από τους Νάγκμα, ώστε το σύμπαν να παραμείνει ως έχει. Οι Γαλάτες μπλέκονται τότε σε μια περιπέτεια με επίδειξη συμπαντικών υπερδυνάμεων, νέες συνταγές φίλτρων και ασφαλώς πολύ πολύ «ξύλο»…

Σ’ αυτό το τελευταίο τεύχος ο Uderzo κάνει ίσως για πρώτη φορά μια σαφή αναφορά στα κόμικς των υπερηρώων, αφού πέρα από τους sci-fi εξωγήινους, εμφανίζεται και μια μορφή-ρεπλίκα του Superman που μπορεί να μεταμορφωθεί σε αράχνη ή νυχτερίδα! ;) Υπάρχει ακόμη μια ειρωνεία προς τα αμερικανικά πρότυπα, όπως όταν ο εξωγήινος προτείνει στον Αστερίξ για έδεσμα τον αγαπημένο του «ζεστό σκύλο» (hot dog) κι ο Γαλάτης αποφεύγει την προσφορά με αηδία… Δε θα ήταν υπερβολικό να σημειωθεί ότι σ’ αυτή την ιστορία ο Uderzo παίζει με το «αντίπαλο δέος» των αμερικανικών υπερηρώων, ταυτίζοντάς τους ίσως με εξωγήινους για τα ευρωπαϊκά (ρωμαϊκά και γαλατικά) δεδομένα.

Έχω την αίσθηση πως ο Uderzo έχασε λίγη από την ευρωπαϊκής έμπνευσης ορμή των προηγούμενων τευχών, που κινούνταν στα στάνταρ της ευρωπαϊκής ιστορίας και κοινωνιολογίας. Μου φαίνεται ακόμη ότι κάτι έχει αλλάξει στο πενάκι του Γάλλου σχεδιαστή, τουλάχιστον σε ό, τι αφορά στη μορφή του Οβελίξ, που φαίνεται να βγαίνει από καλούπι. Ίσως πάλι να ‘ναι ιδέα μου.

Πρόκειται εντέλει για μια σύγχρονη, παγκοσμιοποιημένη ιστορία του Αστερίξ κι η στροφή αυτή έχει μάλλον απογοητεύσει τους αναγνώστες. Αλλά όπως είπε κι ο tyxod κάποτε για το come back των «Μωρών στη φωτιά» μια δεκαετία μετά, με αλλαγμένο ήχο, «θα ήταν ανησυχητικό να παρέμεναν ίδιοι τόσα χρόνια μετά!». Και είτε είναι εδώ ο Goscinny να τονώσει τα σενάρια ή όχι, γεγονός παραμένει πως ο κόσμος μας δεν είναι καθόλου ίδιος με τον κόσμο του ’60.

Η τελική κρίση σάς ανήκει.

links:
ιστοσελίδα Αστερίξ
εναλλακτική ιστοσελίδα Αστερίξ
Asterix-wikipedia
λίστα τευχών του Αστερίξ
τα λάθη του τεύχους
mamouthcomics
Κριτική στο blog Βιβλιογνώμες
κριτική στο dotteam
Κριτική στα "ΝΕΑ"
Κριτική στο comicdom

ΥΓ:Γράφω στο google "Και ο ουρανός τους έπεσε στο κεφάλι pathfinder" για μια παραπομπή΄που βρήκα κάπου και δες ποιο ήταν το πρώτο αποτέλεσμα!

[1] Φαίνεται πως τελικά ο δημιουργός του Μίκυ Μάους, παρά τα όσα λέγονται για το άτομό του, άφησε τεράστια παρακαταθήκη στα παγκόσμια κόμικς, αφού ήταν το έργο του που ενέπνευσε και έδωσε ώθηση στον «πατέρα των manga», Osamu Tezuka, για να διαμορφώσει τα σύγχρονα manga.

You make me feel like I can fly, so high, E-LE-VA-TION!

2006-02-11T21:25:00.000+02:00

H Αθήνα είναι τόσο κοντά όσο το Αμβούργο, οι νύχτες στην πόλη που γεννήθηκα έχουν αέρα νοσταλγίας -κι ας είμαι ακόμα εδώ-, τα απογεύματά μου έχουν χρώμα, πολύ χρώμα, πορτοκαλί! Δεν καπνίζω, δε θέλω πια, αλλά μ' αρέσει το τσιγάρο στα χείλια σου, αισιοδοξία ξεχειλίζει από μια τόλμη που ήρθε απρόσκλητη, η τρέλα είναι κοντά, το ξέρω, μέσα από την πιο απελπισμένη μοναξιά γεννιούνται οι καλύτερες εμπειρίες, διαβάζω, χορεύω, ακούω μουσική, κατεβάζω μουσική, είμαι παιδί του ίντερνετ, δε μιλάω πολύ, γράφω (πού και πού) και γεμίζω τις βαλίτσες μου.

Βασικά, καλησπέρα σας.

Post (ιδεατό) soundtrack: U2-Elevation

Cake-Never there

2006-02-09T19:58:00.000+02:00

I need your arms around me,
I need to feel your touch.

I need your understanding,
I need your love so much.

You tell me that you love me so,
You tell me that you care,
But when I need you,
(Baby) Baby (Your never there).

On the phone long, long distance,
Always through such strong resistance,
And first you say your to busy,
I wonder if you even miss me.

(CHORUS)
Never there,
You're never there,
You're never, ever, ever, ever there.
(Hey!)

A golden bird that flies away,
A candle stickled flame, (Hey!)
To think I held you yesterday,
Your love was just a game.
(Twice)

Ρέα

2006-02-09T19:45:00.000+02:00

Το μαιευτήριο που γεννήθηκα δεν υπάρχει πια.
Πέρασα από κει σήμερα και είδα την αποκαθήλωση της ταμπέλας του. Ασφαλώς δεν είναι το μόνο που 'χει αλλάξει από τότε. Κατά κάποιο τρόπο όλα αλλάζουν συνέχεια.
Κι εγώ ψάχνω να βρω τα βήματα στο χορό τους.

Post soundtrack: Moby-"Lift me up"

Σινεμά

2006-02-08T16:42:00.000+02:00

Ένας λαμπερός ήλιος μου κλείνει το μάτι, παρά τα χιόνια και τις χαμηλές θερμοκρασίες.
Δεν είναι μέρα για σπίτι αυτή!
Θα φάω τη σοκολάτα μου και θα κάνω τη βόλτα μου, πανηγυρίζοντας και τη νίκη του Αστέρα μας!

Χάγη ακούει;

2006-02-07T01:29:00.000+02:00

Περίεργη φάση.
Οι αναβολές μου κάνουν παρέα με τις τόλμες μου.
Οι πόλεις εναλλάσσονται ζητώντας ιεραρχία.
Θέλω μονάχα να τραγουδήσω Τρύπες δυνατά.
Και να το εννοώ.

Κι οι λύπες να με ψάχνουν, κι άνεργες να θρηνούν*.

[Γιάννης Αγγελάκας-"Το τραίνο"]

Αποκλεισμένος στη Σαλονίκη

2006-02-06T09:15:00.000+02:00

Υπάρχει ένα τραγούδι που ακούγεται πολύ τις τελευταίες μέρες και ταιριάζει πολύ στον καιρό: "Αποκλεισμένος στη Σαλονίκη" του Δημήτρη Ζερβουδάκη.
Άμα το 'χει κανένα καλό παιδί, ας το ανεβάσει σε link.

Προς το παρόν, ας πει κάποιος στο Μαρόγλου να κόψει την πρωινή του εκπομπή, αίσχος είναι!

Χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει,χιονίζει,
χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει,χιονίζει,
χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει,χιονίζει,
χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει,χιονίζει,
χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει,χιονίζει,
χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει, χιονίζει,χιονίζει,
Το 'στρωσε! :)

"Κρόκους"

2006-02-03T01:34:00.000+02:00

Ψιτ...
Έι!
Ο Κόκκαλης, που 'χε (ή έχει;) τη Vodafone-Panafon, ήταν τελικά πράκτορας της Στάζι;

***
[δελτίο τύπου Vodafone]

ΥΓ: Ποιος Κόκκαλης, βέβαια, τώρα. Πιάστε τον tyxod να τελειώνουμε...

update:crazy monkey: vodafone spyline!!!
marina: Ρεζίλι των σκυλιών η Vodafone [---> Σκάι 100,3 vodafone mixes!]

The neutrality of this article is disputed

2006-01-31T11:33:00.000+02:00

Το Google μετά από καιρό εισήλθε στο κινέζικο διαδίκτυο.
Στη Γερμανία και τη Γαλλία οι ιστοσελίδες με ναζιστικό περιεχομένο απαγορεύονται. Στην Ελλάδα η Δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος βρίσκει στο blog (?) σου αναφορές σου για αυτοκτονία, ανιχνεύει την ταυτότητά σου και ειδοποιεί εσπευσμένα τους γονείς σου να λάβουν τα μέτρα τους.Και στη Wikipedia μια σειρά από λήμματα, όπως το Κυπριακό, το Μακεδονικό, ο Στάλιν ή ο Τζόρτζ Λούκας, εμφανίζουν το χεράκι και τη φράση "The neutrality of this article is disputed" προσκαλώντας σε συζήτηση.

Έχει δρόμο ακόμα το ίντερνετ, ε;

George is your man

2006-01-30T13:37:00.000+02:00

O Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη σήμερα Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς .
Και το μεγάλο Mega αισθάνθηκε τέτοια οικειότητα που έβαλε στο σχετικό έκτακτο δελτίο του τίτλο "Ο Γιώργος εξελέγη Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς".

[οκ, αφού δεν είναι και Γιωργάκης...]

Commandande Marcos,

2006-01-28T13:42:00.000+02:00

πιάσ' το όπλο σου!

Κυριακή πρωί, ΕΤ1 στις 10:30

***
Αυστραλιανό Όπεν
L' Equipe: Τίποτα δεν μπορεί να του σταθεί εμπόδιο
Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων
Η Λεμεσός τιμά τον Παγδατή
Μάρκος Παγδατής 2002
"Παγδατή, γίνε Αυστραλός"
Αντώνης Καρπετόπουλος-"Αναμετρήθηκε με τη λογική"

Yet another mad Cypriot among us...

2006-01-25T09:24:00.000+02:00

Δεν προλαβαίνω να ενημερωθώ για το γεγονός διότι έχω πέσει πάνω σε δυο τόμους εξωτερικής πολιτικής για την εξεταστική μου που δε "βγαίνουν" με τίποτα.
Πήρε τ' αυτί όμως κάτι για ένα νέο πελλό Κύπριο που τρελλαίνει τα ελληνόφωνα πλήθη στη μακρινή Αυστραλία.
Ας ελπίσουμε το επόμενο post να 'ναι μια κούπα, μήπως και προλάβω να ενημερωθώ περί του φαινομένου...

Contra.gr: Αυτή είναι μόνο η αρχή για το Μάρκο Παγδατή

ΥΓ: Το πρώτο καλό πράγμα που βγήκε από τη Λεμεσό μετά από χρόνια...:Ρ

UPDATE: Πέρασε στον τελικό της Κυριακής. Μυρίζει τυρινίνη;

Urban Rock Legends…

2006-01-23T13:35:00.000+02:00

Τα Ξύλινα Σπαθιά πριν βγάλουν δίσκο είχαν κάνει εμφανίσεις στο «Ζέρο» του Βαρδάρη.

Τα «Μωρά στη φωτιά» είναι η μπάντα που «ανέβηκε στα σύννεφα και χάθηκε για πάντα» για χάρη της «ωραίας σαν μπαλαρίνα» Κατερίνας που περιγράφουν τα Ξύλινα Σπαθιά στο τραγούδι «Πουλιά».

Όλο και κάποιος ροκάς στην πόλη έχει δει ή ακουστά αυτή την Κατερίνα.

Ο τραγουδιστής των «Ερασιτεχνών Εραστών» είναι ο ιδιοκτήτης της Ano Kato Records.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη την καριέρα του σπουδάζοντας στο Μαθηματικό του ΑΠΘ.

Ο Γιάννης Αγγελάκας εξήγησε κάποτε σε μια συνέντευξη το όνομα του συγκροτήματός του, «Τρύπες», σηκώνοντας απλώς τα μανίκια.

[Κατά τα άλλα, τα παιδιά της Θεσσαλονίκης είναι ροκ, ακούν πατώντας γκάζι τους δαιμονικούς ρυθμούς του «Κάτω στην πόλη», αγαπάνε και πονάνε την γκρίζα πόλη με τη βρώμικη θάλασσα…]

image[->] copyright: areth

"UNISEX, you need sex, you 'n' i sex..."

2006-01-20T10:58:00.000+02:00

-But it is odd how a woman's purse looks so good on me, a man!
-Exactly, UNISEX!
-Baby, you need sex. I had sex a couple of days ago.
-Oh, no, Joy! U-N-I-sex!
-Wah, i ain't gonna say NO to that!

Τσίμπα το σχετικό βιντεάκι... (available 4 7 dayz)

Όπιο

2006-01-19T11:18:00.000+02:00

Ο Θεός πέθανε.

Νίτσε

Ο Νίτσε πέθανε.

Θεός

[Αν ο Θεός δεν υπάρχει, τότε ποια είναι η τελευταία ανθρώπινη ελπίδα;]

2006-01-19T11:12:00.000+02:00

Σκατά όλα,
σκατά όλοι,
μεγάλοι, ο κόσμος σας είναι άθλιος.

[People are strange...]

2006-01-18T22:25:00.000+02:00

Είσαι τρέλα!

Ένα τανκ στο κομπιούτερ μου

2006-01-16T21:06:00.000+02:00

Κάποια μέρα με τη Δέσπη ανακαλύψαμε ότι έχουμε ίδιο εκτυπωτή. Epson Stylus Color 440.

Ανατριχιάσαμε. Είμαστε πια τρεις, αν και νομίζω πως ο θείος μου ο Κυριάκος τον αντικατέστησε το δικό του.

Μόλις αντίκρισα το αδερφάκι του printer μου στο γραφείο της είπα «Κι εσύ; Δεν είναι χαρακτηριστικά “αθόρυβος”;»

«Άσε. Η μαμά μου μου ’ χει πει να προειδοποιώ πριν εκτυπώσω».

Όντως. Ο Epson μας δεν ενδείκνυται για μεταμεσονύχτιες εκτυπώσεις-οι γείτονες μπορεί να καλέσουν την αστυνομία για διατάραξη κοινής ησυχίας.

Επίσης για τον Epson μας –όπως και για το 15χρονο πλυντήριό μας- απαιτείται άδεια οπλοφορίας. Δεν είναι αστείο. Ο ήχος και η δόνησή του κατά την εκτύπωση θυμίζουν το τανκ του Πολυτεχνείου. Για αυτό δεν εκτυπώνω μπροστά στη μαμά μου. Φοβάμαι μήπως θυμηθεί την εισβολή το ’74 και βάλει τα κλάματα.

Σε μια πρόσφατη περιήγηση μου στο Πλαίσιο με κατέλαβε πολιτισμικό σοκ όταν διαπίστωσα, δια της επαγωγής, ότι ο εκτυπωτής μου [ας τον λέμε τανκ στο εξής] δεν πρέπει πια να στοιχίζει πάνω από 10 ευρώ. Μιλάμε για απλό inject μηχάνημα, του ’98, που πρωτοσυνέδεσα σε Η/Υ 386!

Οι σημερινοί απλοί εκτυπωτές είναι χρώματος ασημί, συνδέονται στη usb και στοιχίζουν 30€. Ο δικός μου είναι άσπρος (βασικά, κίτρινος από το πέρας του χρόνου) και συνδέεται μόνο στην παράλληλη θύρα- πώς να μη στοιχίζει 10€ (και αν).

Όταν το είπα στη συντρόφισσα Δέσπη, ανατρίχιασε.

«Μόνο;»

«Μόνο», απάντησα, «και αν δεχτεί κανείς να τον αγοράσει».

Η Δέσπη αντιπρότεινε να τον πουλήσουμε σε φοιτητές πληροφορικής που ψάχνουν παλιά μηχανήματα για να τα διαλύσουν στα εξ ων συνετέθησαν.

Εγώ πάλι σκέφτηκα να το δωρίσουμε στο Πολεμικό Μουσείο.

Αλλά έμεινα στη σκέψη, διότι το τανκ μου θα φύγει από το σπίτι μόνο όταν παραδώσει οριστικά το πνεύμα του.

Προς το παρόν αντέχει, αν και τελευταία το τανκ μπάζει νερά: Εκεί που εκτυπώνει, σταματά στη μέση της σελίδας, τη φτύνει και αρπάζει λαίμαργα τις επόμενες εκτυπώνοντας πάνω τους με κινέζικους χαρακτήρες.

Δεν ξέρω τι σημαίνει. Ξέρω μόνο πως, όπως όλοι οι ιοί που εξαπλώθηκαν στην Άπω Ανατολή, έτσι και ο ιός του made in japan τανκ μου είναι κολλητικός (ναι, ναι, το ίδιο παθαίνει πια και της Δέσπης).

Ίσως πάλι να πρόκειται για μια ακόμη επαναστατική εκδήλωση της φιλοπόλεμης φύσης του.

Δε με νοιάζει. Ούτως ή άλλως όλες οι συσκευές σ’ αυτό το σπίτι εκδηλώνουν κατά καιρούς αυτόνομη βούληση.

Τέλος πάντων.

Το τανκ μου είναι έτσι κι όποιος αντέξει.

Και συγγνώμη για το ανώφελο και φλύαρο σεντόνι-post.

Είναι που διαβάζω για το Πανεπιστήμιο κάτι παπαρδέλες για δίκτυα υπολογιστών κι έχω πελαγώσει…

ΥΓ: Επίσης συγγνώμη αν σας κουράζω τους οφθαλμούς με τις αλλαγές γραμματοσειρών. Απλώς πειραματίζομαι.

Αυτοκτονώντας στη Μονή

2006-01-15T01:58:00.000+02:00

Σταγόνες στο γιαλό-αυτοσχεδιασμός.
Ας το δώσει κάποιος στα παιδιά της μπάντας, με όλο το συμπάθειο. Κρίμα θα 'ταν 21-22 χρονώ παλληκάρι να πέσει σε κατάθλιψη δίπλα μου.

Α! Και να τους πείτε πως εγώ μια μέρα θα μάθω μελλόντικα (τρέμετε από τώρα).

ΥΓ: Εντάξει μωρέ...Υπερβολές. Μια χαρά ήταν...

depressed

2006-01-14T02:11:00.000+02:00

Funny how secrets travel,
I'd start to believe if I were to bleed
Thin skies, the man chains his hands held high
Cruise me blond
Cruise me babe
A blond belief beyond beyond beyond
No return
No return

I'm deranged
Deranged my love
I'm deranged down down down
So cruise me babe
cruise me baby
And the rain sets in
It's the angel-man
I'm deranged
The clutch of life
and the fist of love
Over your head
Big deal Salaam
Be real deranged Salaam
Before we reel
I'm deranged

[David Bowie-Deranged]

Chicken Fight

2006-01-11T22:18:00.000+02:00

Να βρεθούν, λέει, άρρωστα κοτόπουλα και μεταλλαγμένοι ιοί σε Τουρκοκύπριους στα Κατεχόμενα και να κλείσει ο Τάσσος, πανικόβλητος, την πράσινη γραμμή ("τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια") και τα περάσματα.
Μετά να μας κατηγορήσει ο Μεχμέτ (Αλί Ταλάτ) ότι μποϋκοτάρουμε την επανένωση του νησιού.
Κι εμείς, φοβούμενοι μια πανδημία στο μικρό μας νησί, να ντύσουμε στα λευκά της καραντίνας τους φαντάρους στα φυλάκια.
Να ιδρύσουμε, σπάζοντας τους νόμους, καζίνο στην ελεύθερη Κύπρο για να ικανοποιηθούν οι στερημένοι που δε θα μπορούν πια να παίζουν στα κατεχόμενα.
Κι ο Ανάν να σκάσει μούρη προτείνοντας νέα σχέδια, εναντίον των Τούρκων αυτή τη φορά, ζητώντας τους να τρώνε χοιρινό, μιας που τα κοτόπουλα είναι επικίνδυνα.
Στο τέλος, απηυδισμένες οι δυο κοινότητες, να συγκεντρωθούν ένθεν και ένθεν της Λήδρας. Κάπου εκεί πριν τη γέφυρα. Να 'ναι από κει μπροστά οι Γκρίζοι Λύκοι, υψώνοντάς μας το δείκτη και το μικρό δάχτυλο και φωνάζοντας κάτι για "Kibris", "Turkiye" και "Taksim".
Κι εμείς, από δω, στο άκουσμα του "Taksim", να θυμηθούμε τα παλιά και να αρχίσουμε πάλι τα "Ένωσις" υψώνοντάς τους, αντί για δείκτη και μικρό δάχτυλο, το μεσαίο.
Κι ένας νέος πόλεμος να αρχίσει.
Με όπλα;
Τι άλλο;

Τα κοτόπουλα!
Απ' τη μια μεριά της πράσινης γραμμής στην άλλη...

[Ξέρω, ξέρω. Η πολλή συντροφιά με τον ιππότη αυξάνει τις πιθανότητες να υποκύψω στη γοητεία της επιστημονικής φαντασίας.
Φαντάζεστε όμως πανικό αν αποκαλυφθεί χτύπημα της γρίπης των πουλερικών στα Κατεχόμενα της μικρούλας Κύπρου;]

UPDATE: "Αστυνομία! μια κότα!"

"Όχι πανικός, όχι πανικός. ΑΑΑΑΑΑ!"

2006-01-08T13:02:00.000+02:00

Το ότι οι Τούρκοι της Ανατολίας ζουν σαν τα ζώα μαζί με τα ζώα τους δε σημαίνει ότι πρέπει τα κανάλια μας να ξανασπείρουν τον πανικό με τη γρίπη των πουλερικών.
Τα πράγματα, στην πρόσφατη υστερία, ήταν τόσο "απλά", που στην Κτηνιατρική του ΑΠΘ μια χαρά τα άνοιγαν τα νεκρά κοτόπουλα χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Λέτε οι καθηγητές εκεί να ξέρουν λιγότερα;

Αποκλειστική φωτογραφία της στήλης: Οι κότες μεθοδεύουν τη δυναμική τους επιστροφή στην ελληνική τηλεόραση.

[κάπου στο πιώμα χάσαμε το μέτρημα...]

2006-01-08T04:19:00.000+02:00

Ακούω την αγάπη, ΠΑΟΚΑΡΑ (λες), “Hi!”-“Oh, high!”, 10 χαμένα χρόνια, 5 μήνες στο fast forward, ένα blog για τσακωμούς, Χρόνια σου πολλά Γιάννη Αγγελάκα!, τα επόμενα σάντουιτς χωρίς ντομάτα παρακαλώ, εστί ουν Ελλάς και η Μακεδονία (Στράβωνας), Αμβούργο, Βουδαπέστη, I was made for loving you babe.

Συνοψίζοντας: Αλήθεια. Έχω συνηθίσει τους πολύ πιωμένους τύπους. Με σένα ήταν πολύ cool.

post soundtrack: Duran Duran- "Save a prayer"
"And you wanted to dance,
so I asked you to dance
But fear is in your soul
Some people call it a one night stand
But we can call it paradise
Don't say a prayer for me now
save it till the morning after"

2006-01-08T04:17:00.000+02:00

Άραγε, ζει ο ταξιτζής που έδινε λαχανιασμένος στον ασύρματο τις πινακίδες των δυο οχημάτων που τον κυνηγούσαν, και σκορπούσε πανικό με τις σιωπές του;

Re-Mall Athens: Το μεγάλο αυθαίρετο

2006-01-07T11:27:00.000+02:00

«Υπάρχει η διαπλοκή, και πάνω από τη διαπλοκή υπάρχει ο Λάτσης. Η διαπλοκή είναι διακομματική, ο Λάτσης είναι υπερκομματικός. Είναι γενικά υπέρ πάντων. Όλοι το ξέρουμε, κανείς δεν τα βάζει με το Λάτση, κανείς δε μιλάει για τον Λάτση»...

Επειδή πολύ μας πρήξαν τον τελευταίο καιρό με τα εμπορικά κέντρα, ήρθε στο τελευταίο τεύχος το πλήρωμα της «Γαλέρας» του Γιάννη Καλαϊτζή να ξεσκεπάσει το μύθο του “The Mall Athens”, αποκαλύπτοντας τα μύρια όσα σκάνδαλα της ελληνικής πολιτικής σκηνής...

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Νόμος 2947/2001 (Λαλιώτης)
Το πλήρωμα της γαλέρας
Lamda Olympia Village

update: Το The Mall γίνεται ερώτηση στη Βουλή

2006-01-07T01:10:00.000+02:00

Ανάβουν τα φώτα και συγκεντρώνονται όλοι γύρω της. Σαν σε χορωδία αρχίζουν ταυτόχρονα:

«Στου Μανώλη την ταβέρνα έπεσε μιααα...τουφεκιά!».
Σταματούν και την κοιτάζουν στα μάτια. Απ’ τα μικρά της χείλη βγαίνει μια λέξη: «ΜΠΑΜ»!
Χαμογελούν και συνεχίζουν. «Και ανοίξαν τα βαρέλια και χυθήκαν τα κρασιά...». Την κοιτάζουν ξανά. Σουφρώνει τα χείλη και σαν κρασί που χύνεται ψιθυρίζει «σςςς»...

Οι άλλο γελούν ξανά. Έχουν έρθει τώρα πιο κοντά, το σόου τους έχει μαγέψει και πιο δυνατά φωνάζουν: «Κι η Μανώλαινα φωνάζει ΠΩΠΩΠΩ ΤΙ ΣΥΜΦΟΡΑ!»...
Τα μικρά χείλη που περιβάλλονται από φουσκωτά μάγουλα ανοίγουν και πάλι «πω πω πω»...

Γελούν ευτυχισμένοι και την αγκαλιάζουν σφικτά.

Που ανοίξαν τα βαρέλια...και χυθήκαν τα κρασιά...

Προπαγάνδα made in green...

2006-01-07T00:55:00.000+02:00

Δυο ειδήσεις πράσινου ενδιαφέροντος μ’ έκαναν να επιστρέψω στα posts αθλητικού ενδιαφέροντος. Οι ειδήσεις έχουν ως εξής:

· Προ ημερών ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (με σήμα το τριφύλλι) τιμώρησε τον ποδοσφαιριστή του, και διεθνή με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος, Δημήτρη Παπαδόπουλο, για την έξοδό του, τις μέρες των Χριστουγέννων, στα μπουζούκια.

· Η ίδια ομάδα, στην προσπάθειά της να συνασπίσει τον κόσμο στην επιμονή τους ότι αδικείται από τη διαιτησία, παρήγαγε και κυκλοφορεί μέσω του επίσημου περιοδικού της, ένα dvd με τους φετινούς αγώνες που «σφαγιάστηκε» από τη διαιτησία.

Μάλιστα. Δε θα ασχολούμουν με το θέμα, αν η αεκτζίδικου ενδιαφέροντος εφημερίδα “Score” δε μου ‘δινε «τροφή για τα θηρία» με το σχετικό αφιέρωμά της: «Εκτός από σφαγές έπεσαν και καρπαζιές», γράφει στο εξώφυλλο, αναφερόμενη στα λάθη του ίδιου του ΠΑΟ που δε... «χώρεσαν στο dvd».

Ο φετινός ΠΑΟ έχει αποκλειστεί πριν τελειώσει το 2005 από τις δυο διοργανώσεις κι έχει μείνει πίσω στην τρίτη. Ο άλλοτε «Ευρωπαίος» του ελληνικού ποδοσφαίρου άλλαξε πρόστυχα την ορθογραφία στην ιδιότητά του κι εισέπραξε 16 «τεμάχια» στις 4 εξόδους του από τα σύνορα. Τουτέστιν, 4 γκολ/αγώνα.

Στο Κύπελλο Ελλάδος αποκλείστηκε προ καιρού από τον Εργοτέλη Κρήτης, που αγωνίζεται στην β’ κατηγορία και στο πρωτάθλημα βρίσκεται 9 βαθμούς πίσω από την κορυφή και 8 από τη δεύτερη θέση που οδηγεί στο χρυσοφόρο Champions League.

Δε φταίει όμως ο ΠΑΟ γι’ αυτό, φταίει η κακή διαιτησία που, σαν αλλήθωρος ταύρος, στα πράσινα αφηνιάζει. Κι έσπευσε η ΠΑΕ, ολόκληρη ΠΑΕ, δηλαδή σοβαρή (υποτίθεται) Ανώνυμη Εταιρία, να ταΐσει τον πικραμένο κόσμο με φτηνές δικαιολογίες, πείθοντάς τον πως η ίδια είναι ανεύθυνη. Δε φταίει η ΠΑΕ, που έδιωξε απ’ την ομάδα τους μισούς πρωταθλητές Ευρώπης για άλλους παίκτες φτηνότερους, ούτε που έδιωξε το μοναδικό προπονητή που της έδωσε πρωτάθλημα αυτά τα 8 χρόνια.

Φταίει η φάλτσα διαιτησία κι οι ανεύθυνοι παίκτες, που βγαίνουν χριστουγεννιάτικα στα μπουζούκια παρέα με τον τέως πράσινο και νυν ερυθρόλευκο και μέλος του Ολυμπιακού, Αντωνάκη Νικοπολίδη.

Στην πραγματικότητα, ούτε η ΠΑΕ φταίει ούτε οι παίκτες. Ο κόσμος φταίει, που διψά για χρωματιστά εξώφυλλα μεγαλείου και που, τρώγοντας το κουτόχορτο (ή το τριφύλλι) θα στήσει στην επόμενη στραβή τους παίκτες στη γωνία ζητώντας τους το αίμα και τον ιδρώτα τους για την ομάδα. Για να φύγουν κι αυτοί, ως losers, και να ‘ρθουν νέοι, για νέες σφαλιάρες και νέα εξώφυλλα και dvd…

2006-01-04T14:47:00.000+02:00

Αν ο Παύλος Σιδηρόπουλος είναι ο Έλληνας Jim Morrison, τότε το "Πες μου αν θέλεις κάτι" είναι το ελληνικό "Hello, I love you".

Η Κρήτη βράζει κι η Ελλάς αναστενάζει...

2006-01-04T10:26:00.000+02:00

Ένας 18χρονος Κρητικός σκότωσε, με τη βοήθεια του πατέρα του, έναν 17χρονο Αλβανό στο Ρέθυμνο. Κάτι θα του 'θιξε, φαίνεται, του παλλήκαρου και κείνος κίνησε με παρέα, βρήκε τον Αλβανό, τον έσφαξε αφήνοντας το μαχαίρι στο σώμα του, κι έστειλε τον πατέρα του στην εντατική.
Τίμια πράγματα στο νησί που η οπλοφορία οργιάζει.

Οι Αλβανοί συγγενείς του 17χρονου θύματος τύλιξαν το φέρετρό του σε μια αλβανική σημαία κι έκαναν πορεία διαμαρτυρίας.
Πού είναι τώρα οι Ελληνάρες που έδερναν Αλβανούς όταν πανηγύριζαν για τη νίκη της εθνικής τους σε βάρος της δικής μας; Πάλι άδικο έχουν να βγουν στους δρόμους;

Τη Λουκία Ρικάκη θυμάμαι, τη σκηνοθέτιδα που είχε φτιάξει ντοκιμαντέρ ολόκληρο για να υμνήσει το δασκαλάκο σε χωριό του Ηρακλείου που δίδασκε σε μια τάξη με 5 Αλβανάκια κι ένα Ελληνάκι, διδάσκοντάς τους τις αξίες της αρμονικής συνύπαρξης.
Την επόμενη χρονιά απ' αυτή που καταγράφηκε στο φιλμ "Οι άλλοι", ο Έλληνας πατέρας έστειλε το γιό του σ' άλλο σχολείο, για να 'ναι με Έλληνες, οι Αλβανοί σκορπίσαν για προβλήματα με τις άδειες και το σχολείο έκλεισε...

Ελευθεροτυπία-"Βράζει το Ρέθυμνο"
"Οι άλλοι"
blogs-Cretan voice
blogs-Για την Κρήτη ρε γαμώτο!

Free Marios

2006-01-01T15:44:00.000+02:00

Ο Μάριος Ματσάκης, ο πιο πελλός πολιτικός ever στην ιστορία της Κύπρου, συνελήφθη ψες στο φυλάκιο του Λήδρα Πάλας (φωτογραφία αριστερά), στη Λευκωσία, από τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής. Ο Κύπριος Ευρωβουλευτής είχε σκοπό να περάσει στα Κατεχόμενα μαζί με τη συνάδελφό του από την Πολωνία Γενοβέφα Γκράμποφσκα για να μεταφέρει στον αιρετό ηγέτη των Τουρκοκυπρίων, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, πρωτοχρονιάτικο δώρο (βασιλόπιτα). Στο φυλάκιο, όμως, η αστυνομία του ψευδοκράτους τον συνέλαβε, ως καταζητούμενο, για την ενέργειά του τον περασμένο Νοέμβριο να κατεβάσει την τουρκική σημαία από αυθαίρετο τουρκικό φυλάκιο στη νεκρή ζώνη κοντά στην περιοχή Λουρουτζίνα (φωτογραφία δεξιά).
Η κυπριακή κυβέρνηση προέβη σήμερα, πρωτοχρονιάτικα, σε διπλωματικό διάβημα στα Ηνωμένα Έθνη καταγγέλοντας τη σύλληψη ως παράνομη ενέργεια.
Ο Ματσάκης, που εξέλεγη το 2004 ευρωβουλευτής με το Δημοκρατικό Κόμμα (του Προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου)

λαμβάνοντας 27.731 ψήφους, δεν προκαλεί για πρώτη φορά το ενδιαφέρον κοινού, πολιτικών και ΜΜΕ. Ιατροδικαστής στο επάγγελμα και ερχόμενος εξ Αγγλίας προ δεκαετίας, ανέπτυξε δυναμική πολιτική δράση πότε καταγγέλοντας τη Βρετανία για τις αυθαιρεσίες της στις περιοχές των στρατιωτικών βάσεών της στο νησί και πότε καταγγέλοντας τον Αττίλα. Στο ενδιάμεσο, κατηγορήθηκε κι ο ίδιος για αρχαιοκαπηλία και δωροδοκία αστυνομικού, αλλά, ως βουλευτής, χαίρει ασυλίας.

Το πώς, όμως, θα ξεμπλέξει από τις στοργικές αγκάλες του Αττίλα, Κύριος οίδε!

ΥΓ: Η τύχη της βασιλόπιτας αγνοείται.
ΥΓ2: Καλή χρονιά να 'χετε!

Κυπριακός τύπος:
Φιλελεύθερος
Σημερινή

"Και τώρα η χήρα του με δύο ορφανά, με τρεις κι εξήντα σύνταξη τη μοίρα βλαστημά..."

2005-12-31T12:58:00.000+02:00

Ψωροκορόνα γράμματα στο τζόγο της ζωής...

Επάγγελμα;

Ποιο επάγγελμα;

Τι επάγγελμα;

Ληστής!

[Παύλος Σιδηρόπουλος-"Άντε...και καλή τύχη, μάγκες"]

Καταζητούμενοι
Δήλωση Υπουργού Δημόσιας Τάξης
ΕΛΑΣ

Österreichisch Inspiration

2005-12-30T22:44:00.000+02:00

Το έμβλημα της αυστριακής προεδρίας, που διαδέχεται τη βρετανική στην Ε.Ε.
Barcodes με τις σημαίες των 25. Καλό, ε;

Καλή χρονιά σε όλους!

Αυστριακή προεδρία
Βρετανική προεδρία

"I'm so tired, I can't sleeep..."

2005-12-29T22:15:00.000+02:00

[ttallou 12 ετών.
Μάθημα γυναικολογίας με τη νοσοκόμα μαμά πριν το τεστ στη βιολογία.
"Και η γυναίκα έχει μια μήτρα"...
"Μήτρα; Να, μισό λεπτό, έχει μια η Δήμητρα σε μια κασέτα της..."
"Τι είναι αυτό; Τέτοια πράγματα ακούει η Δήμητρα;"...]

Πήρα ένα μικρό δωράκι στον εαυτό μου, μέρες που είναι, να θυμηθώ τα νιάτα μου...

"Sit and drink Pennyroyal Tea
Distill the life that's inside of me
Sit and drink Pennyroyal Tea
I'm anemic royalty"

Λολίτα

2005-12-28T22:30:00.000+02:00

Τούτη η μέρα τα άξιζε τα λεπτά της...
για την τρελή στιχομυθία με την κουφή νταντά μου («Είμαι κάτω, να ‘ρθω να σε δω;» «Εσύ είσαι; Καλέ βάρυνε η φωνή σου, καπνίζεις;» «Όχι...να ’ρθω;» «Χάρηκα που σε άκουσα, γεια!») που, έστω και ετεροχρονισμένα, κατάλαβε κι ήρθε να με πάρει σπίτι της...
...για το πιο λαμπρό ουράνιο τόξο που ξεπρόβαλε στα μάτια μου το μεσημέρι, μετά τη βροχή, στους Αμπελόκηπους...
...για λίγα χάδια στην πλατούλα σου που έκαιγε από τον πυρετό...
...για τα περιπολικά που συνάντησα γυρνώντας την πόλη: Άλλο για μπλόκο, άλλο για ατύχημα, άλλο για φονικό καυγά...
Όμορφες ανοιξιάτικες μέρες καταμεσής του χειμώνα...
Μήπως να βάλω τη φαντασία μου να τις γράψει σε σενάριο;

2005-12-27T17:40:00.000+02:00

Καλή σου ξεκούραση...

Η σειρήνα (μια ιστορία του καλοκαιριού)

2005-12-27T17:30:00.000+02:00

Download Σειρήνα.wav

Το καλοκαίρι που κατέβηκα στο νησί άκουσα για πρώτη φορά τη σειρήνα που ηχεί στην εισβολή. Τα προηγούμενα χρόνια είτε δεν συνέπεπτε η επέτειος για να ακουστεί είτε δεν την άκουγα μες στο βαθύ μου ύπνο.

Φέτος όμως, στην επέτειο του πραξικοπήματος της χούντας εναντίον του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου, χτύπησε το τηλέφωνο στις 8:15 το πρωί. «Θα χτυπήσει η σειρήνα σε 5’ λεπτά», ακούστηκε από την άλλη άκρη, «ετοίμασε την κάμερα να τη γράψεις».

Στις 8:20 ακριβώς ακούστηκε η σειρήνα, σε ανάμνηση του πρώτου πυροβολισμού που έπεσε στη Λευκωσία 31 χρόνια πριν. Κράτησε ένα λεπτό, κι όταν τέλειωσε προσπαθούσα να βρω τις χαμένες μου αναπνοές. Έκλαψα γοερά μετά από επτά μήνες «αφλογιστίας».

Την ίδια κιόλας μέρα, το απόγευμα, πήγα στο Hilton να συναντήσω τον Πάτροκλο Σταύρου. Ο Πάτροκλος Σταύρου ήταν το δεξί χέρι του Μακαρίου, ο «Υφυπουργός παρά τω Προέδρω» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τον είχα γνωρίσει το 2003, εντελώς τυχαία, όταν βοηθούσε την αδερφή του ήρωα της ΕΟΚΑ, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, σε μια δουλειά της στο βιβλιοπωλείο των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας. Είχα μπει ένα πρωινό με γεμάτη τσέπη για να αγοράσω βιβλία, τους εντυπωσίασε το μπλουζάκι που είχα τυπώσει για το «Δεν ξεχνώ», με ρώτησαν ποια είμαι, τους είπα «η ttallou», κι όταν μου απάντησε πως η γυναίκα εκεί ήταν η αδερφή του Παλληκαρίδη, εντυπωσιάστηκα και ζήτησα να τους φωτογραφίσω. Δέχτηκαν κι έπειτα μου ‘γράψαν κι οι δυο τις διευθύνσεις τους για να τους στείλω τις φωτογραφίες. Όταν επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη η μαμά μου εντυπωσιάστηκε για το πώς γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο. Ο Σταύρου εντυπωσιάστηκε λίγο καιρό μετά από την ευθύτητά μου, επειδή πράγματι, όπως είχα υποσχεθεί, τους έστειλα τις φωτογραφίες. Έτσι ξεκίνησε η σχέση μας, η οποία συνεχίστηκε μόνο δι’ αλληλογραφίας ή τηλεφωνημάτων, διότι όποτε εγώ ήμουν στην Αθήνα ή την Κύπρο, έλειπε αυτός.

Εκείνο το απόγευμα, της 15^ης Ιουλίου 2005, το Σταύρου τον βρήκα να κάθεται στο σαλόνι του Hilton παρέα με έναν Κύπριο διπλωμάτη και την Αμερικάνα γυναίκα του. Του εξήγησα το σκοπό της επίσκεψής μου (ήθελα μια μικρή ιστορία on camera για ένα μικρό ντοκιμαντέρ μου) και βυθίστηκε σκεπτικός στον καναπέ. «Δε σας συναντώ τυχαία τέτοια μέρα», διόρθωσα τα λόγια μου, «Θέλω να θυμηθείτε τι κάνατε σαν σήμερα πριν 31 χρόνια, πού ήσασταν». Κόμπιασε λίγο, μα άμα του εξομολογήθηκα πως ο θείος μου, φαντάρος τότε που ήταν στη φύλαξη του ΡΙΚ, τον είχε δείρει μέσα στο σαματά της μέρας, γύρισε προς το διπλωμάτη, ψέλλισε με ενθουσιασμό κάτι σαν «Μα είδες συμπτώσεις;», μου ‘πιασε το χέρι κι άρχισε, με κάμερα σβηστή, να μου περιγράφει πού ήταν τέτοια μέρα το ’74. Λίγη ώρα μετά η συντροφιά του καφέ διαλύθηκε και με τον Σταύρου πήραμε το δρόμο για το σπίτι του, όπου με φόντο μια φωτογραφία του με τον Μαο Τσε Τουγκ, μου διηγήθηκε πώς κατάφερε να φύγει ο Μακάριος από το φλεγόμενο Προεδρικό Μέγαρο. Στην αφήγησή του ήταν σαφής: Το πραξικόπημα της Χούντας ήταν δειλό και προπάντων προδοτικό. Δε διαφώνησα.

Στο Hilton είχα πάει από το σπίτι μιας οικογενειακής φίλης, μεγάλης σε ηλικία, που έμενε εκεί κοντά, στο Στρόβολο. Την κυρία Μαρούλα, που μισό αιώνα πριν είχε κρύψει κάποια βραδιά στο παλιό της σπίτι τον υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου, την είχα πείσει κι εκείνη να μου μιλήσει (χωρίς όμως να ξέρει ότι τη βιντεοσκοπούσα) για κείνες τις μέρες. Βγήκαμε στο μπαλκόνι της, εκείνη να κοιτά τον ερυθροβαμμένο Πενταδάχτυλο κι εγώ να τον έχω πλάτη, και θυμήθηκε πώς αντέδρασε όταν άκουσε στο ραδιόφωνο ότι «Ο Μακάριος είναι νεκρός». Είχε χαρεί. Νόμιζε πως ήταν η αρχή της πολυπόθητης Ένωσης. Αργότερα, όπως λέει, κατάλαβε την πλάνη της. Ούτε αυτή την παρεξηγώ: Είχε μπλέξει το συναίσθημα με τη λογική κι έψαχνε μέσ’ από τα αδιέξοδα της συμφωνίας Ανεξαρτησίας της Ζυρίχης να βρει επιστροφές στο αιώνιο όραμα.

Ήταν η πιο συναρπαστική μου μέρα στην Κύπρο: Ήμουν όλη μέρα στους δρόμους και κατάφερα μέσα σε λίγες ώρες να καταγράψω τις δυο απόψεις που κατοπτρίζουν τα άκρα της κυπριακής τραγωδίας: Τους «Γριβικούς» και τους «Μακαριακούς».

Λίγες μέρες μετά μίλησα και με έναν έφεδρο αξιωματικό της εισβολής, ο οποίος επέμενε, παρά την απορία και την ένστασή μου, ότι μέχρι τις 22 Ιουλίου που ο Καραμανλής υπέγραψε την ανακωχή, Τούρκου πόδι δεν είχε πατήσει στη Μεγαλόνησο, κι ας είχε βομβαρδιστεί ο Πενταδάχτυλος ήδη από τα χαράματα της 20^ης.

Είχα μπερδευτεί για τα καλά. Πάνω που πίστευα ότι έβρισκα την αλήθεια μου, τη δικιά μου αλήθεια που πάντα θα βρίσκεται στη μέση, οι νέες μαρτυρίες μου ‘δωσαν μια γερή σπρωξιά και ξαναγύρισα στην αρχή.

Η δικιά μου αλήθεια θα είναι πάντα στη μέση, διότι μεγάλωσα ακούγοντας τη μια ακραία εκδοχή της ιστορίας, ότι για όλα έφταιγε ο Μακάριος. Ο παππούς μου ο παπάς, ο Κύπριος, ήταν διαφωτιστής της ΕΟΚΑ. Τον είχαν πιάσει οι Άγγλοι δυο φορές και τον είχαν βασανίσει. Γιος Μακεδονομάχου κι αγνός οραματιστής, είχε τον πόθο της Ένωσης άσβηστο μέσα του κι όταν ακόμα η μόνη λέξη που ακουγόταν στο νησί ήταν «Ανεξαρτησία». Ήταν ξεκάθαρα απ’ τη μεριά του Γρίβα, μονάχα που δε συντάχθηκε ποτέ με την ΕΟΚΑ Β’, διότι διαφωνούσε με τη βία τους. Ο παππούς μου ήθελε την Ένωση και διαφωνούσε με τη μονομερή διακυβέρνηση του Μακαρίου. Όταν, το ’73, του ‘ρθε ένα χαρτί από τη Μητρόπολη της Πάφου, γραμμένο από τους δυο –τρεις «αντάρτες» μητροπολίτες εναντίον του Μακαρίου, το διάβασε στο εκκλησίασμα χωρίς φόβο, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος του κλήρου που ήταν μακαριακοί. Το αποτέλεσμα ήταν να στιγματιστεί αμέσως ως «γριβικός» και γρήγορα να ξεκινήσει ο πόλεμος από πλευράς Μακαρίου: Του κόπηκε ο μισθός. Έχοντας να συντηρήσει μια οχταμελή οικογένεια και ζώντας στη φτώχεια από τους πολλούς μήνες που ήταν άμισθος, τα μάζεψε και ήρθε στην Ελλάδα. Σιγά σιγά τον ακολούθησε η υπόλοιπη οικογένεια.

Μεγάλωσα ακούγοντας αυτήν την ιστορία και τραγούδια για τη «φωνή του Διγενή». Νόμιζα πως αυτή ήταν η μόνη αλήθεια, μέχρι που ανακάλυψα πως όλος ο υπόλοιπος κόσμος έλεγε τ’ αντίθετο κι είχε στο σπίτι του πορτραίτα του Μακαρίου. Κατάλαβα πως κάτι «πάει στραβά» κι άρχισα να διαβάζω και να συζητώ.

Σήμερα μου τηλεφώνησε ξανά ο Σταύρου. Έλαβε το ντοκιμαντέρ μου κι ήθελε να κάμει τα σχόλιά του. «Η γυναίκα», λέει, «που μίλησε για Ένωση, είναι τρελή. Δεν είχε μιλήσει κανείς για Ένωση. Κι ο αξιωματικός πελλάρες λέει, ο Πενταδάχτυλος καιγόταν απ΄τις 19. Μονάχα εγώ λέω την αλήθεια».

Του απάντησα πως εγώ μονάχα ιστορίες ήθελα να ακούσω κι έκανα το φιλμ. Η αλήθεια για τον καθένα είναι σχετική.

Αισθάνομαι πως μετά από κάποια χρόνια αδιάκοπης μελέτης, δεν είμαι ακόμα σίγουρη για το ποιος πραγμάτικα έφταιγε για την «κυπριακή τραγωδία». Νομίζω πως τελικά φταίξαν όλοι, εκτός από τον ελληνικό λαό. Έφταιξε η ανόητη χούντα, που πίστεψε τους Αμερικάνους, φταίξαν οι Εγγλέζοι που ‘βαλαν το ’55 τους Τούρκους στο παιχνίδι, δίχως να υφίσταται ως τότε τέτοια ανάγκη, φταίξαν οι Τούρκοι που ήταν κυνικοί, έφταιξαν οι Παπανδρέου που απέρριψαν το σχέδιο Άτσεσον κι ο Καραμανλής που δέχτηκε αμαχητί τις συμφωνίες της Ζυρίχης, έφταιξε ο Γρίβας που παραδόθηκε στο παιχνίδι της βίας κι έφταιξε κι ο Μακάριος που μετά την εξορία στις Σεϋχέλλες δεν αναφέρθηκε ξανά σε «Ένωση», δέχτηκε τις συμφωνίες της Ζυρίχης και καλλιέργησε –ή έστω, επέτρεψε- την προσωπολατρεία του. Για μένα, έφταιξε κι ο ελληνοκυπριακός λαός που επέτρεψε τον ίδιο του το διχασμό, δείχνοντας τυφλή υπακοή στους δυο ηγέτες της ΕΟΚΑ.

Δεν του τα ‘πα έτσι ακριβώς του Σταύρου. Ένιωθα πως δε θα με καταλάβαινε.

Μα όταν έκλεισα το τηλέφωνο επέστρεψα στο καλοκαίρι μου: Πέντε μέρες μετά την πρώτη σειρήνα, στις 20 Ιουλίου, τα χαράματα ξαναχτύπησε η σειρήνα, σε ανάμνηση της εισβολής που ξεκινούσε τέτοια ώρα (5:20) το ‘74. Είχα στο μεταξύ μιλήσει με ένα σωρό κόσμο κι είχα μάλλον ξενερώσει από τις συνωμοσίες και τις προδοσίες- σε βάρος τίνος τελικά; Έξω χάραζε, εγώ κοιμόμουν και ξύπνησα, μάλλον ενστικτωδώς, μισό λεπτό πριν. Αυτή τη φορά ο ήχος της σειρήνας δε με τάραξε. Δεν ήμουν «αθώα» πια για να κλάψω πάλι. Μονάχα γύρισα πλευρό και ξανακοιμήθηκα...

***
Wikipedia: Modern History of Cyprus
Πάτροκλος Σταύρου
σειρήνα.wav
ttallou flickr: φωτογραφίες από την κατεχόμενη Λευκωσία

2005-12-26T14:06:00.000+02:00

Το χτύπημα του τσουνάμι πέρσι, τέτοια μέρα, με είχε βρει σε ένα μπαρ στη Στουτγάρδη να σερβίρω ποτά σε έναν ψωνισμένο Έλληνα ζωγράφο. Σκούπιζα ποτήρια και σκεφτόμουν πως ο κίτρινος φωτισμός και η ξύλινη διακόσμηση, σε συνδυασμό με την κουβέντα μου με έναν άγνωστο ως τότε μεσήλικα, παρέπεμπαν πιο πολύ σε σκηνικό ταινίας, παρά στη χριστουγεννιάτική μου πραγματικότητα. Ξαφνικά άνοιξε η πίσω πόρτα και μπήκε μέσα, μαζί με ένα κύμα γερμανικού ψύχους, η Δέσποινα, που ξεφώνισε κάτι σαν «Έγινε σεισμός στις Μαλδίβες και χάθηκαν τα νησιά» κι άνοιξε τη μικρή τηλεόραση της γωνιάς που ήταν συντονισμένη στην ΕΡΤ μέσω της Nova.
Εκείνη τη νύχτα οι περισσότεροι πελάτες ήταν Έλληνες, που ήρθαν να ξεπεράσουν σε οικογενειακή ελληνική ατμόσφαιρα την κραιπάλη του περασμένου μερόνυχτου, οπότε γρήγορα καταλήξαμε όλοι ένα γαϊτανάκι γύρω από το ομιλών κουτί για να ανακαλύψουμε πως ούτε στις Μαλδίβες είχε γίνει ο σεισμός, ούτε απλός σεισμός ήταν, κι ότι ασφαλώς, οι ζημιές δεν είχαν περιοριστεί στην εξαφάνιση κάποιων νησιών. Η παρέα έσπασε μόνο όταν εν μέσω φιλοσοφικών αναπάντητων ερωτημάτων («Τι είναι η ζωή...τι είναι ο άνθρωπος») η θεία Μαρία φώναξε με ύφος απορίας «Καλέ, η Σούλα δεν ήταν να πετάξει σήμερα για Μαλδίβες;»«Λυπούμαστε, το ταξίδι σας αναβάλλεται, έγινε μεγάλος σεισμός στην περιοχή με ανυπολόγιστες ζημιές και θύματα». και κατευθυνθήκαμε όλοι προς το τηλέφωνο αναζητώντας τη Σούλα. Τελικά η Σούλα, που ΄χε αναβάλει για δυο μέρες το ταξίδι για να προλάβει τη βραδιά των Χριστουγέννων το χορό των Ποντίων, λίγο προτού ξεκινήσει για το αεροδρόμιο, δέχτηκε τηλεφώνημα από το ταξιδιωτικό πρακτορείο:
Η διάθεσή μας χριστουγεννιάτικα είχε γαμηθεί. Όλη μας η έγνοια τις επόμενες μέρες ήταν στους πόσους είχε φτάσει ο αριθμός των νεκρών και αν βρέθηκαν οι αγνοούμενοι Έλληνες. Αναλύσεις επί αναλύσεων μεταξύ μας για τις ευθύνες και το φιλότιμο, ζάπιγκ στα ελληνικά κανάλια για να προλάβουμε το ένα δελτίο μετά το άλλο και αναγνώσεις των σχετικών αφιερωμάτων στο γερμανικό τύπο, που λοιδορούσε τους συμπατριώτες τους που είχαν παραμείνει στην περιοχή για να απολαύσουν τον ήλιο και τη φτηνή μπύρα (τάδε έφη η Bild σε κάποιο από κείνα τα τεύχη της).
Ώσπου φτάνει η παραμονή της Πρωτοχρονιάς κι εμείς κατεβάζουμε τα στόρια σε σπίτι και μαγαζί και ξεκινούμε το ταξίδι για το Βερολίνο. Όταν, μπαίνοντας στην πόλη, έπιασε να ρίχνει ψιλόβροχο και στο ραδιόφωνο έπαιζε Red Hot Chilli Peppers – «Under the bridge», ξέχασα τα πάντα κι αποφάσισα στη γιορτινή πρωτεύουσα να θυμηθώ το χαμόγελο και την κυνική ρήση «Η ζωή συνεχίζεται».
Γυρίσαμε εν μία νυκτί όλη την πόλη, ερωτεύτηκα το πνεύμα της, άγγιξα το τείχος και το θαύμα του, γλίτωσα τον ξυλοδαρμό από ένα μεθυσμένο επαίτη στο μετρό, χαμογέλασα στους πότες που έκαναν Silvester αγκαλιασμένοι με την μπύρα στο χέρι και κατέληξα με το σόι να ανταλλάσσω ευχές στην Unter Der Linden, χαζεύοντας τα πυροτεχνήματα στην Πύλη του Βραδεμβούργου. «Δεν είναι ειρωνία;», ακούστηκε κάποια στιγμή η Τζιοβάννα από δίπλα μου, «Εμείς γιορτάζουμε κι οι άνθρωποι στην άλλη άκρη της γης θρηνούν».
«Είναι», της είπα, με μια δόση υπερβάλλουσας ματαιδοξίας και κρατώντας τα χείλη μου σε στάση αμηχανίας. «Αλλά αυτά έχει η ζωή. Σήμερα κλαις, αύριο έχεις την ανάγκη να γελάσεις, μεθαύριο δε θα θυμάται κανείς πια τίποτα».
Αγκαλιαστήκαμε κι επιστρέψαμε στο αμάξι χορεύοντας. Ήταν ό,τι έπρεπε για την παγωνιά του ξημερώματος.
Εκείνη τη νύχτα το Βερολίνο μου άνοιξε τα μάτια.

Post soundtrack: U2-“New Year’s Day”
[“I...i will begin again
Oh... Maybe the time is right Oh...maybe tonight...”]ΥΓ: Για τους ομιλούντες τη γερμανική, ανακάλυψα ένα blog για τους «φίλους» της εφημερίδας «Bild», που «ξεσκεπάζει» τα καλύτερα άρθρα της ημέρας.

Heiliger Abend

2005-12-24T20:40:00.000+02:00

"So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
and nothing else matters"

Ήσυχο, καλοχτισμένο προάστιο, δρόμοι νεκροί από κίνηση, διπλή μερίδα σούπας στο μεγάλο τραπέζι, οι άγνωστοι γίνονται γνωστοί, χαλαρή κουβέντα σε δυο γλώσσες, το δέντρο ανάβει με κεράκια, ο μικρός δε νικιέται στο σκάκι, ανταλλαγή δώρων, "ουάου!", απόσυρση στα δωμάτια, "she's like the wind", και μια συλλογή από λούτρινες κουκουβάγιες.

"Να το ξανακάνουμε!".
"Natürlich, meine Liebe!".

Heiliger Abend
Weinachten

Μια ζωή τσαλακωμένη, λο-λόγια...

2005-12-23T11:47:00.000+02:00

«Κομμάτια, σηκώθηκες πάλι αργά, πρησμένα μάτια...»
Θυμάμαι τον Αύγουστο όταν έπεσε το αεροπλάνο στο Γραμματικό την αντίδρασή μου. Είχε χτυπήσει το τηλέφωνο στις 10:30, η Δήμητρα σε κοφτή δήλωση, όπως πάντα, «ένα κυπριακό αεροπλάνο πετά ακυβέρνητο πάνω απ’ την Αθήνα». Συντονιζόμαστε με τη μαμά στην ΕΡΤ, νωρίς ακόμη, στις πρώτες ανταποκρίσεις, όταν τα F16 έψαχναν σήμα, και θυμάμαι τον πανικό στο βλέμμα της: Έχουμε ξάδερφο πιλότο στις Κυπριακές Αερογραμμές, λες να...; Και τόσος κόσμος, τέτοια μέρα, να χαθεί;
Όχι μαμά, να την ηρεμώ με την αισιοδοξία μου, να δεις, κάτι θα γίνει και θα σωθούν. Δεν μπορεί τόσοι άνθρωποι...
Ήταν 12:05 όταν η ΕΡΤ μετέδωσε τη συντριβή όχι μόνο του αεροσκάφους, αλλά της ίδιας μου της περήφανης αισιοδοξίας...
Αν κάτι χαίρομαι που με χαρακτηρίζει είναι αυτό ακριβώς-η αισιόδοξη φύση μου. Θα πρέπει να μου την μπόλιασε κι αυτήν η μαμά μου, τότε που παιδάκι ακόμα στερούμουν τις βουτιές στη θάλασσα και το χιονοπόλεμο, για να μην κρυώσω και πονέσει το σακατεμένο «αυτάκι μου», κι εγώ κλεινόμουν στις γωνιές μου, έκλαιγα και με παράπονο αναστέναζα «Γιατί αυτό; Γιατί σε μένα; Γιατί εγώ να μην μπορώ και τα άλλα παιδιά να μπορούν;». Κι ερχόταν τότε η μανού, μ’ αγκαλιάζε σαν να ανακούφιζε και τον ίδιο τον πόνο που ‘κανε το τύμπανό μου να τρέχει υγρά κι αράδιαζε τις δυστυχίες όλου του κόσμου, που μπροστά τους η δικιά μου έμοιαζε ανέκδοτο. Και ήταν...
Ξέρεις κάτι; Το αυτί κάποτε σταμάτησε να πονάει. Βέβαια, σταμάτησε κατά ένα ποσοστό και να ακούει, αλλά δε με νοιάζει- κοιμάμαι πιο ήσυχα έτσι. Και τις βουτιές άρχισα και χιονοπόλεμο έπαιξα και χόρτασα και μου ‘φυγε ο καημός. Το μόνο που μου ‘μεινε από κείνη την ιστορία είναι το φως στην άκρη του τούνελ και το χαμόγελο: Πάντα όλα καλά θα ‘ναι, αν δεν σε πάρουν από κάτω.
«Όποια ευλογία δεν είναι καλοδεχούμενη μετατρέπεται σε κατάρα» (Paulo Coelho)
Είμαι κυκλοθυμική. Που σημαίνει πως δε μασάω στα μεγάλα, αλλά μια λεξούλα μονάχα ή ένα νεύμα μπορεί να με ρίξει σε καιάδα μελαγχολίας. Αλλά το ξεπερνάω κι αυτό. Ξέρεις πώς; Με ένα χαμόγελο. «Η ζωή είναι μικρή για να ‘ναι θλιβερή, μωρό μου».
Είμαι 20 χρονώ. Και το απολαμβάνω και το φωνάζω. Και είμαι ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ (φτου μου). Δε λέω πως έχω βρει το μυστικό της καλής ζωής (δεν τολμώ να ξεστομίσω τέτοια μεγάλη κουβέντα). Αλλά νομίζω πως έχω βρει ένα καλό φάρμακο: Ένα χαμόγελο. Και την πίστη πως όλα θα πάνε καλά...
«Δεν είσαι δαίμονας στη γη-στην κόλαση είσαι αγγελούδι κι αν δε γυρίσεις σελίδα, θα τελειώσει το τραγούδι... Μια ζωή τσαλακωμένη, λο-λόγια»...

Ready for Hamburg?

2005-12-22T20:48:00.000+02:00

22 Νοεμβρίου
Στέλνω στο Αμβούργο με άγχος, μα και περισσή τόλμη, τα χαρτιά για το Erasmus. Συστημένα, μην έχω και την έγνοια των ταχυδρομείων.
Οι μέρες περνούν και απάντηση δε βλέπω.
Στέλνω δυο mail στην καθηγήτρια, να μου πει τουλάχιστον αν τα χαρτιά ελήφθησαν, μη χρειαστεί να ξαναστείλω.
Απάντηση δεν έρχεται. Γερμανοί σου λέει μετά...
21 Δεκεμβρίου
"Θείε, θα περάσω αύριο από το γραφείο σου να ξανακαλέσουμε Αμβούργο. Ακόμη δε μου απάντησαν αν πήραν τα χαρτιά μου"...
22 Δεκεμβρίου
Απίστευτη κίνηση στο δρόμο. Βαριέμαι να πάω στο θείο. Θα στείλω fax.
Ανοίγω τον ψι να στείλω το fax, αποτυγχάνει. Γαμώτο...Μπαίνω στο ίντερνετ, ένα mail εισερχόμενο, "please accept my apologies for not replying sooner. Yes, I received the documents you sent and I passed the application for housing on so there should be no problem."

Άι αξέπτ δεμ, φράου πάτερ, κάιν προμπλέμ! Ντάνκε!

Φεύγω τώρα, έχω ετοιμασίες!!!

Merry Christmas!

Post soundtrack: Μωρά στη φωτιά - "Third Uncle"

2005-12-22T16:15:00.000+02:00

I'm bored of people who hang on me...

Ευτυχώς που δεν ήπια και τα σφηνάκια...

2005-12-22T01:11:00.000+02:00

Μαμώ το κρασί σας το "ωραίο" μαμώ.
Μήνες είχα να νιώσω έτσι...
Όχι, δέκατα δεν ανέβασα, παροδικό είναι το χάλι μου...

ΥΓ: Στην Αθήνα το νέφος ενισχύει τη συγγενική τηλεπάθεια:
"MΙΚΡΟ ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΜΑΣ ΜΩΡΟ....", [καλά το πας, σόι, συνέχισε...]
"ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ (ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ)" [έεετσι...ΠΟΙΟΣ ΣΤΟ ΣΦΥΡΙΞΕ?]

Ποιος λιμπίστηκε τον Billy Rabbit?

2005-12-17T00:16:00.000+02:00

Ο Βασιλάκης κατάγεται από την Αθήνα, δηλώνει τόπο πρώτης κατοικίας την Παπάφη, κι αν επιζήσει από τις ιμπεριαλιστικές τάσεις της οικογένειας, που θέλει να τον εγκλωβίσει στο χαμάμ της χύτρας, θα μου κρατήσει συντροφιά τις μέρες των Χριστουγέννων.

Τι λες; Να του φορέσω αγιοβασιλίτικο σκούφο την Πρωτοχρονιά;

Λευκωσία

2005-12-14T11:10:00.000+02:00

Και τα δύο εν τέλει τη μελαγχολία καταπολεμούν.
Εδώ σας θέλω όμως, πού στοχεύει το βελάκι της πρώτης φωτογραφίας;

[this quiz will expire in 7 dayz]
UPDATE [The end of the affair]:
Σε οίκο ανοχής στοχεύει το νέον, στην παλιά Λευκωσία, μες στα τείχη, κοντά στην Ερμού.

[Ένα ποστ που ντρέπομαι να δημοσιεύσω...]

2005-12-14T10:57:00.001+02:00

Το βράδυ που η συνονόματη ξαδέρφη (ναι, σαν τους Portocalos είμαστε κι εμείς οι Efstathio) ξενύχταγε για τελευταία φορά στη φτωχομάνα Σαλονίκη πριν πάρει την ξενιτιά για μεταπτυχιακό, είχα φάει τον άμπακο, είχα τρακάρει σε τσιγάρα ολόκληρη την παρέα κι είχα πιεί τόσο, ώστε να γελάω ακατάπαυστα και να μπερδεύω τη γλώσσα μου.

Λοιπόν, όσοι άεργοι δεν είχαμε κανένα λόγο να ξυπνήσουμε νωρίς το επόμενο πρωινό αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τη βραδιά σε nargile bar.

Ακολουθήσαμε την ισταμπουλίτικη επιλογή μου, στρογγυλοκαθίσαμε στα μαξιλάρια μας, θυμήθηκαμε άπαντες την Πόλη και κάναμε φιγούρα πού πήγε ο καθένας μας, παραγγείλαμε ποτά και ναργιλέ κι αρχίσαμε. Το πρόβλημα ήταν πως για όλη την παρέα το γκαρσόν είχε φέρει μια πίπα, ξέρετε, το εξαρτηματάκι που εφαρμόζεις στο ναργιλέ για να μη ρουφάς από κει που ρουφά και ο υπάλληλος που τον ανάβει. Εμείς ως παρέα, χεστήκαμε κιόλας (σας το ‘πα, ντρεπόμουν να το δημοσιεύσω αυτό το ποστ) που όλοι είχαμε την ίδια πίπα, είχαμε πιεί αρκετά για να μας βαραίνουν υγειονομικές αναστολές. Η Μαριάννα, ωστόσο, η ξαδέρφη μου η άλλη που ήταν βαριά κρυωμένη κι αν την άκουγες κείνη τη νύχτα να μιλάει μόνο για Μαριάννα δεν την πέρναγες, επέμενε ότι για να ποτίσει τον ταλαιπωρημένο της λαιμό μ’ αυτό το πράγμα θα ‘πρεπε να ‘χει ξεχωριστή πίπα για να μη μας κολλήσει. Είδαμε κι απόειδαμε λοιπόν να ζητήσουμε από το γκαρσόν μια δεύτερη πίπα. Μια που του κάναμε νόημα και δεν έβλεπε μες στο σκότος και μια που οι φωνές μας δεν έβγαιναν για να τον φωνάξουμε.

Οπόταν κι εγώ, επηρεασμένη από την κάπνα του ναργιλέ, το γενικότερο oriental τοπίο και την έφεσή μου στα παραμύθια, εμπνέομαι το σκηνικό απόκτησης μιας δεύτερης πίπας και το λέω φωναχτά στην παρέα:

«Μαριάννα», λέω, «νομίζω πως πρέπει να τρίψεις το ναργιλέ. Θα εμφανιστεί μέσ’ από τους καπνούς ένα τζίνι, με σταυρωμένα τα χέρια, και τότε εσύ με ψιλή φωνή θα του πεις την επιθυμία σου: Τζίνι, τζίνι, θέλω μια πίπα...».

Γελάτε; Κι εκείνοι το ίδιο έκαναν εκείνο το βράδυ.

Εγώ όμως κοκκίνισα.

Δεν το είχα σκεφτεί έτσι, προστυχόμυαλα...

Little road story

2005-12-13T00:39:00.000+02:00

Στις 8 το πρωί χουζουρεύω στο κρεβάτι μου. Στις 10 διακτινίζομαι στους Αμπελόκηπους. Στις 11 τρωγοπίνω στο Hyatt. Στις 2:45 στο σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων ρωτώ με έντρομο βλέμμα τον υπάλληλο στο γκισέ αν προλαβαίνω το τελευταίο δρομολόγιο. Επτάμιση ώρες στο δρόμο.

Ο Κώστας σκάει μύτη στο βενζινάδικο της Συκιάς με κοστουμιά και αθηναϊκή προφορά και με παραλαμβάνει. Πηγαίνουμε στο γλέντι. Χαμογελώ στα έκπληκτα πρόσωπα. Η μαμά στο βάθος σηκώνεται να δει αν όντως είμαι εγώ, ανοίγει το στόμα σοκαρισμένη, σηκώνει το χέρι κι όταν φτάνω εκεί με χώνει βουρκωμένη στην αγκαλιά της. Φιλώ το σόι, άπαν, μη τυχόν παρεξηγηθεί κανείς τους, απαντάω χαμογελαστά στα «πότε» και «πώς» τους, παρατάω τη φωτογραφική και σηκώνομαι για χορό. Ξανακάθισα αρκετές ώρες αργότερα.

Το βράδυ στο βουνό είχε τόσο κρύο, που ένιωσα πως θα πέθαινα απ’ τα κρυοπαγήματα...

Το πρωί, πριν προλάβω να ποτίσω με καφεΐνη το αίμα μου, πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Δώδεκα ώρες στο Μεσολόγγι και δεκατρείς ώρες στο δρόμο. Δε βαριέσαι, εδώ είναι το ταξίδι...

Μονάχα που ακόμα παραμένει απλήρωτο εκείνο το ζεϊμπέκικο, γαμώτο...

Altan...

2005-12-09T19:10:00.000+02:00

Τελικά η αναδρομή στο στοκ μου από παλιές βαβέλ έχει, εκτός από βιβλιογραφική αξία, και πλάκα...

Altan

"Μη φοβάσαι, σβησ' το φως, δεν υπάρχει πού, πότε και πώς"...

2005-12-06T08:49:00.000+02:00

1990-2005.
15 χρόνια χωρίς τον Παύλο.

Magnis tamem excidit ausis [Seneca]

2005-12-03T12:05:00.000+02:00

Περιοδικό “Passport”, τεύχος 5^ο, Δεκέμβριος 2005

Στο αφιέρωμα για την Καβάλα μιλά ο νεαρός Γιάννης Τσίγκας, εκδότης του τοπικού εντύπου «ΠΕΡΙωΔΙΚΟ»: «Το οικονομικό και το ψυχικό κόστος για να επιμείνεις σε μια τέτοια προσπάθεια είναι τεράστιο. Κάθε μήνα λέω ότι θα τα παρατήσω. Μόλις όμως πάρω στα χέρια μου το τελευταίο τεύχος, όλα αλλάζουν και ξαναρχίζω από την αρχή. Η Καβάλα είναι νεκρή πόλη, αλλά όχι ακριβώς νεκρή. Υπάρχει ένα μικρό κοινό που ενδιαφέρεται για τις εναλλακτικές προτάσεις, τη διαφορετικότητα, την ποιότητα. Και αυτό το κοινό μας κρατάει ζωντανούς.[...] Ένα κοινό που όσο περνούν οι παλιότερες γενιές, συρρικνώνεται επικίνδυνα.»

Λατρεύω τους ανθρώπους που τα βάζουν με το δύσκολο, το ανέφικτο, το μάταιο. Ρισκάρουν πολύ περισσότερα από χρήμα και χρόνο: Ρισκάρουν μια μοιραία κι αιώνια απογοήτευση, που θα στρέψει τις ζωές τους σε κυνικά μονοπάτια κρυμμένης μελαγχολίας, στεγνά από δημιουργικότητα και σκέψη.

Το να τα βάλεις με το δύσκολο, το αντιεμπορικό, που μέλλον δε φαίνεται να ΄χει, είναι ιπποτισμός. Σκαλίζεις δρόμους που εσύ «γουστάρεις» σίγουρα να περπατήσεις^. οι άλλοι όμως δεν ξέρεις αν έχουν τις αντοχές σου στην ορειβασία.

Δεν είναι που προσπάθησε αυτός κάτι για την Καβάλα, την όμορφη Καβάλα που πάντα θα ‘χει θαυμαστές στη θέα της. Είναι που το ίδιο έκαναν και κάνουν κι άλλοι –όλο λιγότεροι, ναι- και για άλλες πόλεις, μικρότερες ή μεγαλύτερες, ομορφότερες και μη.

Κι όταν ακόμη ο κακός παραμονεύει στη γωνία και βγάλει τη μάσκα αποκαλύπτοντας την ασκήμια του, μη μασάς. Φώναξε «δε γαμιέται», και ξεκίνα τη νέα προσπάθεια.

Θα ‘μαι πάντα κοντά σου. Όσο αντέχω. Όσο ακόμα θα νιώθω 20χρονώκαι δε θα φοβάμαι τις συνέπειες...

ΥΓ: Αλήθεια, θυμάται κανείς το “Cool”;

ΥΓ2: Ίσως αυτή τη μοναδική ρομαντική φωνή αναζητήσαμε όλοι στο bloggin’. «Το ίντερνετ είναι γεμάτο σκατά», μου λες. Κάνεις λάθος. Έχει και τα διαμάντια του. Αλλά ίσως να πρέπει να βουτήξεις στα σκατά για να τα βρεις.

Post soundtrack: The Doors- "Don't you love her madly" "All your love is gone, so sing a lonely song"...

42...

2005-12-01T14:53:00.000+02:00

Έχω μια λέξη για να πω

Μα είναι το στόμα μου κλειστό

Και την κρατάω μέσα μου να μεγαλώνει.

ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΑΠΛΩΝΕΙ

Το φιλοθεάμον μου κενό

Σ’ ένα μονόλογο παλιό ένα μεγάλο βόδι μου πατάει τη γλώσσα.

ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΚΛΩΣΣΑ,

Μου είχες πει κάποια φορά

Μέσα στα λόγια τα πολλά

πως πριν κατέβουμε στη γη ήμαστε αστέρια

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

Τώρα μου δίνεις να πιαστώ

Και το μικρό μου εαυτό

Μέχρι την άλλη μου ζωή θα ξεπουλάω

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΧΡΩΣΤΑΩ;

Σε ποιον τη λέξη μου να πω

Και ποιου το χέρι τρυφερά θα την κρατήσει;

Σε τίνος το όνειρο να μπω

Μια λέξη μόνο να του πω και νε το σκάσω;

ΑΧ, ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ!

Λέγαν σαν ήμουνα μικρός,

Πως είν’ ο κόσμος σκοτεινός

Μ’ από τα φώτα τα πολλά πώς έχω λιώσει;

ΕΧΩ ΠΛΗΡΩΣΕΙ.

Έδωσα χώμα και νερό μήπως σωθεί ό,τι ακριβό έχω γνωρίσει

Κι ό,τι γνήσιο έχω ζήσει.

ΕΧΩ ΞΟΦΛΗΣΕΙ.

Έχω μια λέξη για να πω

Μα είναι το στόμα μου κλειστό

Και την κρατάω μέσα μου

Να μεγαλώνει.

ΚΑΙ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

σ’ έναν ισόβιο τοκετό

το ‘να μου μέρος το κρυφό

και νιώθω μέσα απ’ τη βαθιά μου εγκυμοσύνη

αυτό που φτύνει η τεχνητή μας νοημοσύνη:
ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ!

[Αλκίνοος Ιωαννίδης - "Έχω μια λέξη", cd Ο δρόμος, ο χρόνος κι ο πόνος]

Μεν τα κόφκεις τα μαλλιά σου...

2005-11-28T19:20:00.000+02:00

[θείο τραγί, ακούει;]

Στις βόλτες μας το καλοκαίρι στην Κύπρο συχνά ακούγαμε Love fm, που εκπέμπει απευθείας από την Αθήνα. Κάποια στιγμή στο αυτοκίνητο, κι ενώ ο Love fm έπαιζε Bonnie Tyler που θα ‘δινε συναυλία στο νησί, η Μάρω θυμήθηκε έναν παραγωγό του σταθμού, τον Τάσο Τρύφωνος (Βήμα tv-magazine), που ‘ναι Κύπριος και κάποια στιγμή έφερε στην εκπομπή του κυπριακά παραδοσιακά τραγούδια και τα «μετέφραζε».

Επρόκειτο για την Κυριακού Πελαγία (Πελαγία είναι το επώνυμό της), από το χωριό Παραλίμνι της επαρχίας Αμμοχώστου, που είναι το «αηδόνι της Κύπρου», κάτι σαν την Έφη Θώδη και τα κλαρίνα της για την Αιτωλοακαρνανία ή τη Δόμνα Σαμίου σε εθνικό επίπεδο (ταιριάζουν και στην ηλικία).

Ψες λοιπόν, αφού ο ιππότης είχε δουλίτσες και δε βρεθήκαμε, έμεινα σπίτι και χάζεψα σε κάποια φάση το Γρηγόρη Αρναούτογλου, το παιδί του Βορρά. Ο Γρηγόρης είχε καλεσμένους μια ομάδα Κυπρίων χορευτών που, ντυμένοι με τις παραδοσιακές κυπριακές στολές, ήρθαν για να σπάσουν on air το ρεκόρ των 24 ποτηριών στον περίφημο «χορό του ποτηρκού». Πρόκειται για έναν από τους παραδοσιακούς χορούς του νησιού, όπου ο βρακάς Κύπριος καλείται να χορέψει στους ρυθμούς της ντόπιας λύρας έχοντας στο κεφάλι του μια στίβα από ποτήρια. Τελικά ο Γιωρκής κατάφερε όχι μόνο να σπάσει το ρεκόρ, αλλά και να μου φτιάξει διαολεμένα το κέφι. Για αντίστοιχα αποτελέσματα, παραθέτω σε mp 3 το κυπριακό σουξέ της Κυριακού «Είπα σου χτενίστου λίο» με τη σχετική απόδοση στην κοινή νεοελληνική, τηρώντας έτσι και παλαιότερη σχετική υπόσχεση περί της διαλέκτου στο θείο τραγί.

Είπα σου χτενίστου λίο	Σου είπα να χτενιστείς λίγο
Τζι εν φεύκεις που το γυαλίν	Κι εσύ δε φεύγεις από τον καθρέφτη
Μα αγαπώ σε όπως είσαι	Μα σ’ αγαπάω όπως είσαι
Τζι αστειεύκω σε, πελλή	Και σε πειράζω, τρελλή!

Πα’ στα μαύρα σου τα μάτκια	Πάνω στα μαύρα σου μάτια
Μεν την βάλλεις τη χολλά	Μη τις βάζεις τις βαφές
Γιατί έχουσιν δικήν τους	Γιατί έχουν τη δικιά τους
Τζιαί η ξένη εν κολλά	Και η ξένη δεν κολλά

Μεν τα κόφκεις τα μαλλιά σου	Μην τα κόβεις τα μαλλιά σου
Άφηστα να κρεμαστούν	Άστα να κρέμονται
Τζι εν να σε καρτζελετήσω[1]	Κι εγώ θα σε βάλω αντικρυστά
Με τη μάνα του Χριστού	Με τη μάνα του Χριστού

Είπα σου να μεν πιστεύκεις	Σου είπα να μην πιστεύεις
Μεν ακούεις κανενού	Να μην ακούεις κανένα
Τζι έχω σε ζωγραφισμένη	Κι εγώ σε έχω ζωγραφισμένη
Στην καρδκιά μου τζιαί στο νου	Στην καρδιά μου και στο νου

[Αν το post έχει σουξέ, θα ακολουθήσουν τα «Ρυάλια» του Βιολάρη.]

[1] Το ρήμα «καρτζελετήσω» είναι συγγενές του καρσιλαμά, εξ’ ου και η έννοια του «αντίκρυ»

"Είπα σου" στίχοι
"Είπα σου" mp3
Κυριακού Πελαγία

AEK είμαι...

2005-11-28T19:10:00.000+02:00

Αλλά τα κωλόπαιδα δε μ’ αντιπροσωπεύουν.

Δε θέλω ούτε τους συνδέσμους τους, ούτε τα συνθήματά τους, αν πρόκειται στην παραμικρή ευκαιρία να αρπάζουν καδρόνια και να ρίχνουν μολότοφ.

Δεν πιστεύω στις συνωμοσίες που εμφανίζονται πάντα σαν άλλοθι. «Μας προκάλεσε η αστυνομία, μόνο εμάς προκαλεί». «Δηλαδή», να απαντώ, «τάσσεσαι με τους αλήτες που στην πρώτη πρόκληση τα σπάνε;». «Εγώ τι να κάνω; Το κράτος τους θέλει...Το σύστημα βολεύεται με τους αλήτες...».

Δε βολεύεται το σύστημα, πασά μου. Εσύ βολεύεσαι. Που αρνείσαι να παραδεχτείς ότι κάποιος που φορά το ίδιο κασκόλ με σένα και τις Κυριακές γεμίζει το γήπεδο μπορεί είναι τόσο ηλίθιος.

Ωραίοι είναι οι σύνδεσμοι όταν οργανώνουν εκδρομές κι όταν εφευρίσκουν συνθήματα. Αλλά μην ξεχνάς πως είναι πάντα σύνδεσμοι, και στην κακή στιγμή θα στηρίξουν το δικό τους παιδί, που τα ‘σπασε μεν, αλλά «ήταν σε άμυνα».

Φταίει η αστυνομία, που πάντα μας προκαλεί και πάντα είναι ανεπαρκής.

Και φταίει και το σύστημα, που υποθάλπτει τέτοιες σκηνές και ποτέ δεν τιμωρεί τους φταίχτες (των άλλων ομάδων).

Ξέρεις κάτι; Χέστηκα και για την αστυνομία και για το σύστημα. Εγώ μπορώ να κάνω κάτι για να σωθεί η κατάσταση;

Μπορώ. Να έχω ανοιχτά τα μάτια και να μη δικαιολογώ τους ενόχους.

ΥΓ: Και τώρα μου βρίσκεις «μελοδραματικά» τα εξώφυλλα που δείχνουν ωμές τις αλητείες τους. Τα χυδαία σου συνθήματα είναι ομορφότερα;

Τα σέβη μου στην “Sportime” που έθεσε μόνη της το soundtrack στο παρόν post: «Κάποτε θα ‘ρθουν» του Παύλου Σιδηρόπουλου (στχ. Λευτέρης Παπαδόπουλος, μουσ. Μίκης Θεοδωράκης).

ΥΓ2: «Ίσως ο Ντάνος Κρυστάλλης, γραμματέας αριστερής νεολαίας και ταυτοχρόνως πράκτορας μυστικών υπηρεσιών, να ήταν εκείνος που έδωσε το καλύτερο ψυχογράφημα των οπαδών του μύθου της συνωμοσίας. “Μετείχα σε διάφορες πολιτικές διαδικασίες, τις οποίες θεωρούσα από πλαστές έως υποτυπώδεις”, δήλωνε μετά τη σύλληψή του.“Πάντοτε στο μυαλό μου ήταν σχηματισμένο το είδωλο όπου οι μηχανισμοί και οι μυστικές υπηρεσίες καθόριζαν τα πάντα. Ήμουν, δηλαδή, σε ένα καθεστώς φοβίας και λατρείας, ταυτόχρονα, για την εξουσία” ».

[Νικήτας Λιοναράκης 2001: Οι συνέπειες του «γατόσκυλου» (Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση)]

ΠΑΕ ΑΕΚ
Original 21
aek news
Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Ένωση Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιριών

Πουκάμισο

2005-11-27T14:55:00.000+02:00

[«Ωραίο δεν είναι το πουκάμισό μου;»
«Ναι, πολύ ωραίο. Τα αγαπώ πολύ τα πουκάμισα, απ’ όταν ήμουν οχτώ χρονών. Μου θυμίζουν τον παππού μου»...]

Το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο σε ένα χρόνο τον είχε τσακίσει τον παππού. Λίγους μήνες μετά είχε απομείνει ανάπηρος και τυφλός να υπομένει καρτερικά μες στους πόνους το τέλος. Ήταν μέσα Ιουνίου, μόλις είχαν κλείσει τα σχολεία μας για καλοκαίρι, όταν μας πήραν οι γονείς να τον δούμε για τελευταία φορά.

Ξυπνήσαμε πάλι πρωί για το μακρύ ταξίδι. Λίγο πριν μπούμε στο αμάξι, ο μπαμπάς μού είπε: «Κόψε ένα λουλουδάκι απ’ τον κήπο να το δώσεις στον παππού να χαρεί». Έτρεξα κι έκοψα ένα πορτοκαλί, «Καραγκιόζη», θαρρώ το λέγαμε μεταξύ μας, δε μ’ άρεσε κι ιδιαίτερα, αλλά ήταν το μόνο που το οκτάχρονο αδύναμο χέρι μου μπορούσε να κόψει από τον κήπο. Το ‘βαλα στην τσέπη του πουκαμίσου μου και μπήκα στο αυτοκίνητο.

Το ταξίδι διαρκούσε έξι ώρες. Τις πεντέμισι συνήθως κοιμόμουν για να αποφύγω τις ζαλάδες. Τρία παιδιά πίσω, στριμωγμένα, με συχνούς καβγάδες για το ποιος απλώθηκε στα τετραγωνικά εκατοστά ποιού, κουνιόμουν συνέχεια και το λουλούδι το ‘χα ξεχάσει στην τσέπη.

Μόλις φτάσαμε στο χωριό πήγα στο κρεβάτι να βρω τον παππού. Μύριζε πάλι halls. Αγκάλιασα το αδύναμο σώμα του προσεκτικά, μην πειράξω τον ορό. Ήθελα να μείνω σε εκείνη τη ζεστή, καρό αγκαλιά για πάντα. Ύστερα θυμήθηκα το λουλούδι. Έβαλα το χέρι στην τσέπη κι έβγαλα μια ταλαιπωρημένη πορτοκαλί χαλκομανία... «Αυτό το έκοψα για σένα, να με θυμάσαι».

Έβαλε τα χέρια του στα δικά μου, ανίχνευσε την ομοιότητά μας στα δάχτυλα, χάιδεψε τα αυλάκια μου κι ύστερα πήρε στα χέρια του το λουλούδι και το ψηλάφισε. Δε θυμάμαι να μίλησε, μήτε να αντέδρασε με χειρονομία.
Μονάχα τη θαμπάδα στα γυαλιά του θυμάμαι...

Λευκωσία 1974-{1996-2001-2003-} 2005...

2005-11-27T14:52:00.000+02:00

Πότε ήταν που χάθηκα στον Άγιο Δομέτιο, πλησίασα την πράσινη γραμμή και με πήγαν στην αστυνομία να βρω το δρόμο μου; Πότε ήταν που ο στρατός μου κατέσχεσε επιτόπου το φιλμ, ή η αστυνομία έψαξε τις πινακίδες, βρήκε το σπίτι και χτύπησε την πόρτα ζητώντας να μου σβήσει τα βίντεο απ’ το αεροδρόμιο;

Και πότε πρόλαβα να δείξω ταυτότητα και να περάσω απ’ την άλλη πλευρά;

Περνάν τα χρόνια, πέφτει το τείχος...

Statistics [Pope is dead, baby, Pope is dead]

2005-11-27T03:08:00.000+02:00

1981
1) O πρίγκιπας Kάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Eυρώπης
3) O Πάπας κόντεψε να πεθάνει

2005
1) O πρίγκιπας Kάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Eυρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε

Eάν ο Πρίγκιπας Kάρολος θελήσει να ξανά παντρευτεί
και η Liverpool βρεθεί πάλι στο τελικό της Champions League,
παρακαλώ,
ας ενημερώσει κάποιος τον Πάπα!

Αναρχία

2005-11-27T02:59:00.000+02:00

Αναρωτιέμαι ποιο να 'ναι τάχα το χειρότερο...

Post soundtrack: Ενδελέχεια-"Πεζό": "Να ψάχνουμε προσέγγιση...κάτω από τις κόρνες των οχημάτων..."

Κυθρέα

2005-11-22T13:11:00.000+02:00

«Οι εκρήξεις που ακούστηκαν γύρω στις 10

το βράδυ στη Λευκωσία προέρχονταν από

την περιοχή της κατεχόμενης Κυθρέας.»

(Νυχτερινή ανακοίνωση της Αστυνομίας 6.8.1984)

Απόψε το σπίτι που γεννήθηκα

τ’ ανατινάζουν ολονύχτιες εκρήξεις

πυροβόλων.

Οι πυρκαγιές των παιδικών μας χρόνων

να σφάζουν τον ουρανό

πύρινα σώματα νεκρών

να μας δαγκώνουν τα χέρια

δρόμοι να φτερουγίζουν μεσίστιοι

παιδιά ξεχασμένα στους δρόμους

μνήμη βυθισμένη στα δόντια αφέγγαρης νύχτας

καθώς ο έρωτας αγκομαχά ανάπηρος.

Κι εσύ περπατάς αμέριμνη

σ’ ανεσκαμμένες γειτονιές

με μια μυρσίνη φωτός φωτός στα παγωμένα δάχτυλα

περβόλια να ηχούν χαρμόσυνα

στο αντιφέγγισμα της μέρας

νερά που ταξίδεψαν καιρό

πάνω στη ράχη της θάλασσας

Κεφαλόβρυσα ξεχασμένα να εκβάλλουν στο θάνατο.

Πού να σε βρω

βυθισμένος σ’ ανακοινωθέντα

και δελτία νεκρών

η νύχτα μιας έρημης πόλης

να μας τινάζει τη μνήμη

γυναίκες π’ απόμειναν σκυφτές

πάνω σε μνήματα δέντρων

πράσινα φυλλώματα βουνών

να σου σκεπάζουν το πρόσωπο

εωθινός κατοπτρισμός

μες στα τοιχώματα μιας μέρας ξεριζωμένης.

Το άλλο βράδυ

η νύχτα κατέγραφε τους βόμβους

από το πληγιασμένο σώμα σου.

[Νίκου Ορφανίδη «Κυθρέα»,

«Κυπριακή ποίηση και πεζογραφία, Εκδόσεις Κέδρος-Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2002]

ΞΕΝΕΡΩΣΤΕ ΜΑΣ!

2005-11-21T19:21:00.000+02:00

[Αισθάνομαι σαν θεάτρια σε μια γρήγορη παρτίδα πιγκ πογκ: Η μπάλα δεξιά, η μπάλα αριστερά, ω! Τι δυνατό χτύπημα! Ισοπαλία- ο αγώνας πάει στην παράταση…
Ζαλίστηκα, κόφτε το…]

Έχουμε και λέμε. Θέμος κράζει Τεγόπουλο. Τεγόπουλος διώχνει Θέμο. Θέμος συναντά Μάκη, τρωγοπίνουν σε ένα αφρόλουτρο και εκδίδονται μαζί ως «ΘΕΜΑ». Το ΘΕΜΑ έχει θέμα, dvd και μια μεγάλη εταιρία κινητής τηλεφωνίας για χορηγό. Πουλάει τρελά και χτυπά την ομάδα του Mega.

Στο μεταξύ ο Flash του Κόκκαλη τινάζει πέταλα. Ο Μάκης, νιόπαντρος με χλιδάτη τελετή, -φέρεται να- καλοβλέπει την αγορά τού υπό κατάρρευση σταθμού, αλλά το θέμα δεν ακούγεται: Είναι η Κυριακή που ο Ρεγκούζας βλέπει στην «Ζούγκλα» την πολιτική του καριέρα να κλυδωνίζεται εν μέσω σκανδάλων.

Ο Μάκης τα χώνει. Τα χώνει παντού.

Μέχρι που τα χώνει στο σύμβολο της «Ελευθεροτυπίας» των πολλών κυριακάτικων φύλλων.

Το σύμβολο απαντά με συνεχή δημοσιεύματα. Η γραφίδα στο σήμα της εφημερίδας έχει τώρα πια σαφή στόχο: Το Μάκη [ή μήπως εμάς που μείναμε μόνοι;].

Σήμερα η «Ε» βάζει τον πόλεμο στο εξώφυλλό της.

The war is on;
But the game is over.

Ξενερώστε μας κι άλλο...

Πρόλαβαν:
*Tyxod
*Marina

post soundtrack: «Θέλω το χρήμα σας, τη δόξα, τις καρδιές σας, ετοιμαστείτε για το γλέντι της ζωής σας!» [Τρύπες-«Λα λα λα»]

Τώρα, εγώ να πάω στο φεστιβάλ κινηματογράφου;

2005-11-18T22:43:00.000+02:00

Θα πάω στο φεστιβάλ...	ΔΕ θα πάω στο φεστιβάλ...
...για να δω τις ταινίες του Μπίστικα...	...γιατί αρκετές ταινίες τις έχω δει και με χαλάει η επανάληψή τους σε φεστιβαλικό περιβάλλον
...για να πιώ καφέ στο Μουσείο Φωτογραφίας...	...γιατί όπως πάντα οι προβολές που με ενδιαφέρουν είναι σε άβολες ώρες...
...για να δω το αγαπημένο μου λιμάνι με κόσμο να χάνεται στην ομίχλη...	...διότι τώρα έχω κι άλλη αγκαλιά να τυλιχτώ απ’ αυτή της ομίχλης...
...για να απαντήσω αντιδραστικά σε όσους πιστεύουν πως δε νοείται Σαββατόβραδο χωρίς μπουζούκια...	...για να ροκάρω πάλι στο “It’s only” παρακαλώντας τον dj να παίξει Doors...
...για να μάθω πώς λεγόταν το Φεστιβάλ πριν το ’66...	...γιατί ξέρω πως λεγόταν «Εβδομάδα ελληνικού κινηματογράφου»...
...για να ξέρω τις απαντήσεις σε μελλοντικές παρτίδες trivial…	...για να χωθώ πάλι κάπου παίζοντας trivial…
...για να μάθω πού διάολο τραβήχτηκε η εκπληκτική φωτογραφία της αφίσας του φεστιβάλ...	...για να ανακαλύψω δικά μου μέρη για όμορφες φωτογραφίες...

46^ο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Post playlist: Doors-“Love her madly”

Η γιορτή

2005-11-18T22:35:00.000+02:00

«Κι αν οι μνήμες μιας γενιάς δίνουν μάχη κάθε μέρα/αν οι λέξεις έχουν γίνει συννεφάκια στον αέρα/ο Νοέμβρης θα ‘ναι πάντα για τα κόμματα γιορτή/θα ‘ναι πάντα η ευκαιρία για δηλώσεις...» [Goin’ through-«Η γιορτή»]

Η επετειακή φύση των ημερών σε συνδυασμό με τα γεγονότα του Παρισιού μου γέννησαν την ανάγκη να γράψω κάτι για το Πολυτεχνείο.

Μα δεν είχα τίποτα να πω. Δεν πήγα στην πορεία, όπως δεν πήγα ποτέ ως τώρα. Τα θαύμαζα πάντα τα παιδιά του Πολυτεχνείου και στις σχολικές γιορτές με θυμάμαι να κλαίω, κι ας έμαθα από νωρίς πως δεν ήταν αυτοί που έριξαν τη χούντα, αλλά η τραγωδία της Κύπρου κάποιους μήνες αργότερα.

«Ευκαιρία για ένα λόγο στο μπαλκόνι, στην tv, πρέπει το μήνυμα κι η θέση μας απόψε να ακουστεί, δυνατά, ΠΙΟ δυνατά, ΠΙΟ δυνατά, ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ!
Δώστε νέες υποσχέσεις για να είναι όλοι καλά...» [Goin’ through-«Η γιορτή»]

Μα τις πορείες για το Πολυτεχνείο δεν τις μπορώ. Μου φαίνονται πάντα «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» τα λόγια και τα δάκρυα όλων εκείνων που έτυχε όλοι μαζί να είναι μες στο Πολυτεχνείο (πόσους χωρούσε πια εκείνο το κτίριο;). Για μένα τα λόγια όλων αυτών μαζί, που στα είκοσί τους φούντωσαν από οργή και πρόταξαν στήθη και χαιτικά μαλλιά στη χούντα, δεν έχουν αξία, γιατί όλοι σχεδόν στα σαράντα τους είτε κατάντησαν γιάπηδες βολεμένοι σε πολυθρόνες ή παρέμειναν σε οράματα του ’70 που πια δεν έχουν καμία πρακτική αξία-μονάχα ιστορική.

Λένε πως μια χούντα έχει τρεις οδούς: Ή να μείνει στην εξουσία, ή να πέσει είτε από μια επανάσταση είτε από μια εθνική τραγωδία. Βλέπω τα ντοκιμαντέρ-αφιερώματα και αναρωτιέμαι πώς όλη αυτή η κοροϊδία στάθηκε όρθια για εφτά χρόνια. Είναι αδιανόητο. Η χούντα δεν ήταν απλώς επικίνδυνη, ήταν ηλίθια, πρέσβευε αξίες που μονάχα μια συντηρητική κοινωνία μπορούσε, έστω και με τη βία, να αποδεχτεί και να αντέξει. Επομένως χαίρομαι που ζώντας τρεις δεκαετίες μετά δε χρειάζομαι περίπλοκες ενδείξεις για να βεβαιωθώ ότι ζω υπό καλύτερες συνθήκες. Έχω ένα ποταπό blog που τρεις-τέσσερις άνθρωποι διαβάζουν καμιά φορά, κι αυτό μου αρκεί για να ξέρω ότι έχω ελεύθερο δικαίωμα στην άποψή μου.

Δεν πήγα στην πορεία. Δεν ξέρω πότε θα ξαναπάω σε πορεία, εκείνες οι απογοητεύσεις από τις αντιπολεμικές πορείες για το Ιράκ με ξενέρωσαν αρκετά. Και δε θέλω κανέναν να μου πουλά ιδεολογία, μου αρκεί να ψάχνομαι μόνη μου και να διαμαρτύρομαι όποτε νιώθω θίγομαι.

«ΤΟΠΟ στους νέους! Το Πολυτεχνείο ήταν και θα είναι πάντα σύμβολο εξέγερσης της νεολαίας. Για κάθε τι που την καταδυναστεύει και της στερεί τις ελευθερίες και τα δικαιώματά της. Ενα φάντασμα μέσα στις δεκαετίες που θα τρομάζει τις κάθε λογής δυναστείες.Κι αν δεν ξέρουν οι πιτσιρικάδες πολλά γι' αυτή, τη δική τους τη γιορτή, να 'στε σίγουροι πως θα τα μάθουν όλα σε χρόνο dt όταν χρειαστεί. Κι όταν καταφέρνουν και μιλάνε συλλογικά, εμείς τα τελειωμένα πουρά πρέπει να 'χουμε τα αυτιά μας τεντωμένα, ανοιχτά.», Ανδρέας Ρουμελιώτης, Ελευθεροτυπία, 18/11/2005

Το δικό μου Πολυτεχνείο είναι αυτό που έγινε σε δυο μέρες με τον ΟΤΕ. Προχτές βγήκε η είδηση, χτες αντιδράσαμε, σήμερα η αποφάση αναστέλλεται υπό το φόβο των Ιουδαίων.

Χωρίς πορείες, χωρίς φέιγ βολάν, χωρίς δακρυγόνα και συνθήματα που βαριόμαστε να συντονιστούμε φωνάζοντας. Αρκούν οι φωνές, απομονωμένες κι ενωμένες συνάμα, που κατέλαβαν τα Μέσα, το μέσο, το Μέσο των Μέσων.

Τώρα ξέρω. Πως όσο έχω τα μάτια μου ανοιχτά θα τους τρομάζει το βλέμμα μου. Όχι η φωνή μου, ούτε η σηκωμένη γροθιά μου. Αρκεί να τους κοιτάζω στα μάτια και να τους λέω «Κατάλαβα, κόφτο».

Αυτό είναι το δικό μου Πολυτεχνείο.

Post playlist: Goin’ through-«Η γιορτή»

«Ο Σαρκοζί δε μ’ αρέσει καθόλου, μιλά όπως το Χίτλερ»...

2005-11-18T22:24:00.000+02:00

Η θεία από το Παρίσι (Βερσαλλίες) μου γράφει για τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών:

«Τα γεγονότα ησύχασαν τώρα. Έκαψαν και στην πόλη μας 5-6 αυτοκίνητα, αλλά όχι κοντά μας. Στην άλλη άκρη της πόλης που έχει πολυκατοικίες. Κοντά μας είναι μονοκατοικίες^.είναι ησυχία προς το παρόν. Ως γεγονός όλος ο κόσμος φοβόταν μήπως εξαπλωθεί το κακό και στα τραίνα. Η κόρη μου πάει με το τραίνο Παρίσι κάθε μέρα και ανησυχούσα.

Ο Σαρκοζί δε μ’ αρέσει καθόλου, μιλά όπως το Χίτλερ. Δυστυχώς πολλοί Γάλλοι συμφωνούν μαζί του. Σαν να έκαναν επίτηδες για να ρίξουν όλα τα λάθη στους ξένους, έτσι να του πουν μπράβο και να συνεχίσει την πολιτική του.

Ανάμεσα στους ξένους που έκαιγαν αυτοκίνητα ήταν και πολλοί Γάλλοι. Ήταν παιδιά, οι παραπάνω το έκαναν σαν παιχνίδι για να τους δείχνουν στην τηλεόραση»...

Αυξήσεις, ε; Να!

2005-11-16T19:58:00.000+02:00

75% πάνω, λέει, οι χρεώσεις για σύνδεση στο διαδίκτυο.
Ε, άει στο διάολο, ΟΤΕ.
Δε μας έφτανε που είσαι αργός, μας χρεώνεις κι ακόμα παραπάνω!

Ένωση Ελλήνων Χρηστών Ίντερνετ
Γκάλοπ in.gr

υγ: Τι κρίμα το σήμα να μην είναι μούτζα ξεκάθαρη!

"Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες"

2005-11-15T09:29:00.000+02:00

Το «7 ημέρες» της τελευταίας κυριακάτικης «Καθημερινής» είχε αφιέρωμα στα συνθήματα που γράφονται στους τοίχους. Στο τελευταίο κεφάλαιο παρατίθεται ένα αφιέρωμα στα συνθήματα που γράφτηκαν κατά καιρούς για το Κυπριακό σε Ελλάδα και Κύπρο. Μέσα σ’ όλα ξεχωρίζει μια φωτογραφία που ‘χε βγάλει σε μια από τις τρεις επισκέψεις του στο νησί τη διετία 1953-’55 ο Γιώργος Σεφέρης. Ο Σεφέρης, που έλαβε μέρος στις συμφωνίες της ανεξαρτησίας της Κύπρου στο Λονδίνο ως διπλωμάτης, είχε αγαπήσει βαθιά το νήσι και φρόντισε να αποτυπώσει και εικαστικά με πλούσιο υλικό την αγάπη των ντόπιων για τη μητέρα-Ελλάδα, τον καιρό που φούντωνε ο αντιαποικιακός αγώνας των Κυπρίων.

Η φωτογραφία, τραβηγμένη το 1954 στο χωριό Άλωνα, απεικονίζει τρία μικρά αδέρφια φτωχά ντυμένα να στέκονται έξω από τον καφενέ του χωριού και στον τοίχο πίσω τους να γράφει «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες».

Αυτό το σύνθημα συνοψίζει λακωνικά την ελληνικότητα και τα πάθη της Κύπρου. Μπορεί οι ντόπιοι να έχουν πια άλλες, περισσότερο υλικές, προτεραιότητες από το ν’ απαλλαχτούν από τη θέα της κόκκινης σημαίας στον Πενταδάχτυλο^. μπορεί οι ξενόφερτες συνήθειες να κατακλύζουν το ίδιο πολύ με τα ξένα κεφάλαια το νησί^. και η ίδια η Ένωση προφανώς έχει θαφτεί στο βωμό της ειρηνικής συμβίωσης των δυο κοινοτήτων.

Αυτό που δε δέχομαι να αμφισβητήσει κανείς, είναι ότι ο λαός της Κύπρου, ξεκινώντας φτωχός και ανυπόδητος, πίστεψε ρομαντικά σε ένα όνειρο που γρήγορα προδόθηκε. Και τα ‘δωσε όλα για αυτό το όνειρο αιώνων.

Η φωτογραφία ήρθε να μου θυμίσει μια πολύ πρόσφατη μεταμεσονύχτια κουβέντα, που ξεκίνησε με την ερώτηση: «Την αγαπάς την Κύπρο, ε;». Ναι, την αγαπάω και δεν ντρέπομαι που το λέω. Ονειρεύομαι μια Κύπρο δίχως γραμμές, και τις δυο κοινότητες να αγκαλιάζονται στην πτώση του τείχους σαν άλλοι Βερολινέζοι. Ξέρω πως είναι δύσκολο, μα όλα δύσκολα του ήταν αυτού του νησιού. Και ναι, δεν ντρέπομαι να πω πως, μέχρι να φύγει και η τελευταία μπότα Τούρκου στρατιώτη από το νησί, δε θα πάψω να πανηγυρίζω τη νίκη της προσφυγικής μου Ανόρθωσης έναντι της Τραμπζονσπόρ, τον Ιούλη, στο στάδιο ΓΣΠ της διχοτομημένης Λευκωσίας. Γιατί ήταν η μοναδική αγνή νίκη έναντι μιας αντικειμενικά συνεχιζόμενης αδικίας.

[Στον Οζυμάνδια [νυν passenger], που πανηγύρισε κι αυτός τότε, δίχως ντροπή]

Μάλιστα, υπάρχει κι ένα ντοκιμαντέρ για αυτά τα ταξίδια και τις φωτογραφίες του ποιητή στην Κύπρο: «Φωτογραφική μηχανή σωστά κανονισμένη», Αντρέας Πάντζης, 2003

Ttalloumacher

2005-11-14T15:56:00.000+02:00

Επιτέλους,
μετά από ένα (+) χρόνο και δυο αποτυχημένες απόπειρες,
η ttallou απέκτησε νόμιμο δικαίωμα να κυκλοφορεί στην άσφαλτο με τέσσερις τροχούς!

[supergirls just fly] part II

2005-11-13T04:40:00.000+02:00

Το κορίτσι σάστισε πάλι.

Τότε ο ιππότης έβγαλε τη μάσκα κι αίφνης αποκαλύφθηκε εμπρός της ο ίδιος ο Τζιμ Μόρισον!

“Τζιμ, εσύ; Μα...πώς;»

“Τότε που με εγκατέλειψες στο L.A., αποφάσισα να σκηνοθετήσω το θάνατό μου. Χώρισα την Παμ, έκοψα τα μαλλιά, έκανα μερικές πλαστικές που μου χάρισαν αιώνια νιότη και σ’ αναζήτησα... Άργησα λίγο να σε βρω –κι εσύ, βρε κοπέλα μου, ήταν ανάγκη να τα φτιάξεις με καπετάνιο;-, μα τώρα που σε εντόπισα σ’ αυτό το παράξενο μέρος, δε θα σ’ αφήσω πάλι! Λοιπόν, μ’ εμπιστεύεσαι;»

Λιωμένη πρόωρα από τις μελλοντικές της καταχρήσεις αναφώνησε:

«Ασφαλώς!»

Ταριφολογίες

2005-11-13T03:58:00.000+02:00

[αφιερωμένο στο Μέρφυ]

Βάζω τις μπότες βιαστικά κι η αυτοκριτική μού χτυπά την πόρτα: «Άργησες πάλι», μονολογώ. Κλείνω βιαστικά την πόρτα και οδεύω με βήμα ταχύ προς τη στάση. 100 μέτρα πριν το τέρμα μου, βλέπω το λεωφορείο να περνά. Τρέχω. Τρέχω πολύ («Πάει για μετάλλιο ο Κώστας...Ο Κεντέρης! Ο Κεντέρης είναι πρώτος!»).

Μα δεν προλαβαίνω και σταματάω να πάρω ανάσα. Το βλέμμα μου όμως πιάνει στον ορίζοντα το λεωφορείο να έχει βάλει αλάρμ. Κάποιο εμπόδιο πάλι στη Μακρυγιάννη! Τρέχω πάλι, δεν προλαβαίνω πάλι και στέκομαι στο παγκάκι. Μισό λεπτό αργότερα ξεπροβάλλει από το στενό το ταξί. Άρση χεριού, στοπ, «Αριστοτέλους», «έμπα μέσα», κλείνω την μπλε πόρτα πίσω μου.

Ακολούθησαν είκοσι λεπτά μυσταγωγίας μου στη γαλάζια ταριφική διάλεκτο, τουτέστιν στη διάλεκτο του Θεσσαλλλλονικιού ταξιτζή. Παραθέτω τα πιο χρήσιμα λήμματα που θυμάμαι:

Λιμοτάγαρο: ο φτωχός πλην τίμιος ταξιτζής που τον φάγανε οι δρόμοι

Κωλοταρίφας: χαρακτηρισμός που απευθύνεται σε συναδέλφους με προφανή υπαινικτική διάθεση, κι ας ανήκουν στον κλάδο. Συνήθως πρόκειται για αυτούς που «χώνονται» στο δρόμο και προφέρεται συχνά κι από χείλη οδηγών απλών ΙΧ.

Κωλοστόκος: βλ. «κωλοταρίφας» ως προς τη διάθεση, με την προσθήκη ότι πρόκειται για ταξιτζήδες που δεν ξέρουν τους δρόμους.

Αλοιφή: Συνήθως το κατηγορούμενο στην πρόταση «τον έκανες». Συναντάται σε περιπτώσεις που ταξιτζής δίνει μέσω του ασυρμάτου εξαιρετικά σαφείς οδηγίες (σαν χάρτης) σε ταξιτζή της ράτσας των «κωλοστόκων», αποστομώνοντάς τον για την άγνοια.

Κωλόχοντρη: Κυρία, ευπρεπής κατά τα άλλα, που «τρώει πόρτα» από το ταξί, λόγω κυβικών.

Παλαιόκαστρο: Στη γεωγραφία πρόκειται για περιοχή του Ωραιοκάστρου. Στην ταριφική ορολογία είναι ένα μέρος-λαβύρινθος, όπου αν δε γνωρίζεις τα κατατόπια, χάνεσαι με μαθηματική ακρίβεια.

Ένα τριαράκι: Η αξία μιας διαδρομής, που το ταξίμετρο κοστολόγησε 3 ευρώ.

Ευρουλάκι: Υποτίμηση του εθνικού μας νομίσματος, ώστε να φανεί η γενναιοδωρία του ταξιτζή στα ρέστα.

10 εκατοστά: Η απόσταση μεταξύ του προσώπου σου και του ταξιτζή τη στιγμή που σου δίνει τα ρέστα κι επιδιώκει σε μια πιο προσωπική επαφή.

[k]night radio rider

2005-11-12T12:29:00.000+02:00

Πρόσεξες ποτέ ότι αργά τη νύχτα τα ραδιόφωνα που ακούγονται στο δρόμο της επιστροφής παίζουν μουσική και λένε λόγια σαν σκηνοθετημένα σε ταινία;

[supergirls just fly]

2005-11-12T12:26:00.000+02:00

Ο ιππότης σταμάτησε μπροστά της, κατέβηκε από το άλογο και της άπλωσε το χέρι ν’ ανέβουν μαζί στην επόμενη βόλτα.

«Φοβάμαι τα ύψη», απάντησε εκείνη.

Εκείνος δε σάστισε. Μονάχα κράτησε το χέρι απλωμένο και είπε θαρρετά:

«Με εμπιστεύεσαι;»

Post soundtrack: The Doors-“You ‘re lost little girl”

[πάντα αγαπούσα τα παραμύθια, μα κανείς δε μου έλεγε όταν ήμουν μικρούλα^.τώρα που μεγάλωσα τους εκδικούμαι με τη φαντασία μου]

Αναμνήσεις από τον οβελία

2005-11-12T12:12:00.000+02:00

[ένα post με καθυστερημένη δημοσίευση]

Το Πάσχα στο χωριό μου είχε πάντα πολλή πλάκα.
Ξεκινούσε κατά κανόνα χαράματα Μεγάλου Σαββάτου, όταν αξημέρωτα ακόμα ξεκινούσαμε το μακρύ ταξίδι. Στο δρόμο κάναμε απαραίτητα μια στάση για να απεμπολήσω στη φύση τις στομαχικές μου εκκρίσεις (πολλές στροφές, γαρ) κι άλλη μια για να υποβάλουμε σε ομαδικό crash test τα στομάχια μας στα εστιατόρια της εθνικής οδού (τότε που σουξέ ήταν η «Αλαμάνα», με το κάδρο του Τζον Κένεντι και το μηχάνημα για ποπ κορν).

Όταν φτάναμε πια στο χωριό είχε μεσημεριάσει κι οι περισσότεροι χωριανοί έπαιρναν το μεσημβρινό τους υπνάκο. Όλοι σχεδόν, εκτός από τους σφάχτες. Κι ο θείος μου, που είναι ένα από τα καλύτερα [μα]χέρια της περιοχής, αργούσε να ‘ρθει στο σπίτι, γιατί έμενε ως αργά να στείλει τους οβελίες στη «ζωή μετά». Λοιπόν, ποτέ δε θα ξεχάσω εκείνη την πρώτη εικόνα που αντικρύζαμε μόλις κατεβαίναμε από το αυτοκίνητο: Τους κατηφορικούς δρόμους σ’ όλο το χωριό να τρέχουν αίματα από τα αρνιά...

Έτσι το Πάσχα μου σε χρώμα ήταν πάντα κόκκινο. Είχε όμως μορφή και για τις άλλες αισθήσεις: Μύριζε μπαρούτι, από τις μπαλωθιές στον αέρα και τα βεγγαλικά, είχε γεύση από κοκορέτσι, και μια αφή πλαστική, όταν με τα ξαδέρφια μου μαζεύαμε από το δρόμο τα πολύχρωμα σκασμένα βεγγαλικά και τα χώναμε στα δάχτυλα για να παίζουμε κλακέτες...

Ο ήχος όμως του χωριού, κι είναι για αυτό που ξεκίνησα να γράφω αυτό το post, ήταν πάντα κλαρίνο κι Άγιος ο Θεός. Μα γάμος ήταν, μα Πάσχα, μα κηδεία (που λέει ο λόγος) στα ήχεια έπρεπε να παίζει δυνατά Έφη Θώδη. Και επαναληπτικά. Μέχρι να μάθεις όλους τους στίχους, διότι περίπτωση να κολλήσει το cd ή να μασήσει η κασέτα δεν υπήρχε.

Μπήκα έτσι από μικρή στη μασκότ της Αιτωλοακαρνανίας και έμαθα τα τραγούδια που εσχάτως κυκλοφορούν σε ringtones: «Γλύκα-γλύκα, γλυκιά μου», «Πού να ‘ναι τέτοια ώρα η αγάπη μου;/Λύπει όλη νύχτα απ΄το κρεβάτι μου», «τα γυροβολάει στη στάνη μαζί με τον τσοπάνη» κι ασφαλώς το κλασικό πια «Είσαι νινί ακόμα».

Λοιπόν, αυτό το τελευταίο τραγούδι επέλεξα κι εγώ ως soundtrack για το νέο quiz της blogόσφαιρας από τον zaf-san.

[Κι άλλο quiz αντί για σοβαρά θέματα: Πράγματι, πολύς προβληματισμός έπεσε]

Oh, baby it's a wild world

2005-11-11T08:25:00.000+02:00

H blogοκοινότητα παράτησε τις επαναστάσεις (εδώ κι εδώ) και το 'ριξε στους γρίφους.
Έτσι, μετά τη λύση του trivial γρίφου προέκυψε φωτοκουίζ.
Δες εδώ, αλλά προτού κάνεις κλικ, κατέβασε την κατάλληλη μουσική υπόκρουση.

(the link will expire in 7 days)

4 (-1) non blonde

2005-11-10T11:38:00.000+02:00

QUIZ

Ποια χώρα κατείχε τις Φιλιππίνες πριν τις πάρουν οι ΗΠΑ στα μέσα του 19^ου αιώνα;

Συμμετοχές εδώ. Ο νικητής κερδίζει μια a priori χαμένη παρτίδα trivial με τον ιππότη tyxod, στο μαγαζί που εμφανίζεται ο κολλητός του zaf-sa (blogμύλο τα κάναμε!).

Post soundtrack: Doors-Light my fire

Αγαπητοί Χριστιανοί Εδώ Πεθαίνετε Άνετα;

2005-11-08T19:53:00.000+02:00

Στο ΑΧΕΠΑ πέρασα αρκετές στιγμές της ζωής μου, τόσες που το πανεπιστημιακό αυτό νοσοκομείο κατέστη εύκολα το «νοσοκομειακό πουλέν» μου.

Τω καιρώ εκείνω, που ήμουν παιδάκι μικρό κι έπρεπε όλα τα άσχημα να μου τα περιγράφουν με όμορφα λόγια, δεν υπήρχε καμία απάντηση στην ερώτησή μου «Μα τι σημαίνει επιτέλους ΑΧΕΠΑ;». Ήξερα βλέπεις ότι ο Γεννηματάς κι ο Ιπποκράτης ήταν πρόσωπα υπαρκτά, μα, διάολε, ποιος ήταν αυτός ο Αχέπας;

Λοιπόν, απάντηση δεν έλαβα ποτέ, μέχρι που ήρθε ένας ξάδερφος, προφανώς επηρεασμένος από τη μοιρολατρική δαλιανιδική τάση της εποχής, να μου ξεφουρνίσει το μυστικό μέσα σε πνιχτά γέλια: ΑΧΕΠΑ, λέει, εν είδει μαύρου χιούμορ, σημαίνει Αγαπητοί Χριστιανοί Εδώ Πεθαίνετε Άνετα!

Το ακρωνύμιο αυτό του ΑΧΕΠΑ έκτοτε κυκλοφόρησε σαν ένοχο μυστικό. Μέχρι που σχετικά πρόσφατα, σε ένα αφιέρωμα για την ελληνοαμερικανική κοινότητα της πόλης που δώρισε τα χρήματα της κατασκευής του, ανακάλυψα πως το ΑΧΕΠΑ είναι η εξελληνισμένη προφορά του American-Hellenic Educational Progressive Association (AHEPA).

Σήμερα, λέει, βρέθηκαν στο κυλικείο του νοσοκομείου τρόφιμα με «κατά συρροή» αλλοιωμένη την ετικέτα της ημερομηνίας λήξης τους. Κι εγώ το ξανασκέφτομαι:

Μπρε, μήπως είχε δίκιο ο ξάδερφος;

links:
ΑΧΕΠΑ
AHEPA

ΥΓ: Νέο πρωτάθλημα μετά τα Euro και τη Eurovision: Ρίξε και μια ματιά εδώ!
YΓ2:Στέλνω τους συντροφικούς μου χαιρετισμούς και τις μετάνοιές μου στην blogoγιάφκα!

"It’s only for people who drink and just keep rockin’”

2005-11-06T04:00:00.000+02:00

“I Hope To God I'm Talking Metaphorically
I Hope That I'm Talking Allegorically
know That I'm Talking `bout The Way I Feel”

Τι κάνει μια βραδιά ομορφότερη;

Τα μαλλιά της κεφαλής μας.

Οι φαλάκρες.

Η ανακάλυψη μετά από σχεδόν αέναες ερωταπαντήσεις ότι, ναι, «Σ’ έχω δει κάπου κάπου σε ξέρω».

Ο τάφος του Jim Morrison.

Ο Κέρμιτ, που στάθηκε αφορμή να διαλέξω το επάγγελμά μου.

Η τόλμη –μετά από κάμποσο κρασί, ομολογώ- να μετακινήσω την καρέκλα προς άγνωστα πρόσωπα και η επανάληψη του κλισέ «Είμαι η ttallou, Παραμύθια χωρίς νόημα –κυριολεκτικά».

Τα 80’s. Κιτς, αλλά πάντα στην καρδιά μας.

Οι Guns ‘n’ roses, οι Cure, οι Metallica, οι Nirvana, οι Pearl Jam.

Ασφαλώς και οι DOORS!!!

Οι James (sorry, yanni).

Το Erasmus. ΘΑ ΠΑΩ!

Ο Ντανιέλ σαν.

Οι εφηβικές μας ταινίες (ή μαλακίες).

Τα templates του crazy monkey.

Οι ρητορικές απορίες (όπως, το πόσα πρέπει να είναι τα τινάγματα ενός πέους μετά την ούρηση)

Το “Σπιτάκι” και το “Meditaranné”

Μια ξαφνική επίσκεψη από την Αμερική (San Diego, my nigga!)

Το Βερολίνο (Θοδωρή, μην ξεχάσεις το Museuminsel).

Η πτώση του τείχους του Βερολίνου: Μαχαιριά στο πεπόνι.

Η χορτοφαγία μας.

Μια βόλτα με μια Yamaha στην Ίωνος Δραγούμη.

Η ομοιότητα του Ανδρέα με τον Κώστα Βαρώτσο.

Το Misirloσιντο.

Οι ροκιές μας, στις σκάλες, στο “It’s only”. Μη μασάς, δεν είναι ατάκα του Βακάρου. Σκηνικό βγαλμένο από τους “S1ngles” είναι.

Οι μαστίχες Χίου.

Τα βαμμένα κόκκινα μαλλιά ελέω στοιχήματος. Ακούς εκεί «έφυγα μια βδομάδα στο Παρίσι για να μη βλέπουν»!

Οι γκριμάτσες.

Οι τζέντλεμεν.

Η στήλη του Νίκου Ξυδάκη

O Edwin Collins.

«Πόσο καιρό γράφεις;» «από το Γενάρη» «και γενικά;» «εδώ και 14 χρόνια»...

Το αγαπημένο μου τραγούδι να παίζει στο ραδιόφωνο...

“You gave me just a taste, so I want more”

***
ΥΓ: Σωτήρη, την είδα την κασέτα. Τρόμαξα να πετύχω την αναγνώριση!
ΥΓ2:Ζαφείρη, μήπως κατά τύχη πέρασες...ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ; :)

***
links ανταπόκρισης(τα γρήγορα πιστόλια)

Θοδωρής
mn8

blogmeeting βορείων (στομάχων)

2005-11-03T10:14:00.000+02:00

Σάββατο 5 Νοεμβρίου στις 8:30.
Μπιτ Μπαζάρ κι ό,τι άλλο προκύψει.
Συμμετοχές εδώ.