« Home | Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι » | Οδυσσέας Μάργαρης » | Tiri ni ni... » | Φοβάμαι » | Leider... » | Requiem για έναν «έρωτα» » | Έλληνες πολύτεκνοι » | Περί επιστροφής... » | Where did i go wrong (and make it like this)? » 

Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2005 

Ε, άι σιχτίρ (Τζάμπα το όχι...)

Δε με πιάνουν τα πατριωτικά μου, αλλά έχω μια απλή απορία...:

Βγάλε έξω τα οικονομικά και κοινωνιολογικά (διότι κι εμείς δεν ήμασταν άγιοι το '81 όταν μπήκαμε, ούτε γίναμε έκτοτε)...

Η Τουρκία όμως κατέχει εδώ και 31 χρόνια έδαφος χώρας που εδώ και ενάμιση χρόνο είναι και επισήμως μέλος της Ε.Ε.. Το κατέχει με μερικές χιλιάδες στρατού κι απαγορεύοντας στους Ευρωπαίους Κύπριους πολίτες να ζήσουν στα σπίτια τους, των οποίων έχουν ακόμα τους τίτλους ιδιοκτησίας.
(Και δεν αναφέρομαι καν σε δολοφονίες, σε απόκρυψη της τύχης των αγνοουμένων ή στην υπόθαλψη εγκληματιών στο κράτος-φάντασμα της βόρειας Κύπρου)

Ε, ας μου εξηγήσει κάποιος: Πώς γίνεται να μιλάμε ακόμα για ένταξη της Τουρκίας με τον τσαμπουκά, δίχως αυτή να αναγνωρίζει ένα κράτος-μέλος της κοινότητας;

Τι διάολο, τζάμπα το είπαμε το ΟΧΙ;

UPDATE: Έξω απ' τα δόντια τα λέει ο Κύπριος Οζυμάνδιας και με ευρωπαϊκούς υπαινιγμούς η Μία Ου ("3 Οκτωβρίου-ανακεφαλαίωση")...


Δε μπά να αντιδρούνε οι λαοί... οι έμποροι των εθνών τα είπανε και τα συμφωνήσανε.

Thanks ttallou. Τα ξανάγραψα αν θες να περάσεις ή από μένα ή από τον Οζυμανδια...

Δυο γεγονότα είναι κατά τη γνώμη μου άκρως θλιβερά και γελοία.
Πρώτον το οτι οι Ευρωπαίοι υπακούουν σαν σκυλάκια στα τηλεφωνήματα της Αμερικάνας ΥΠΕΞ, άσχετα αν έχουν την αμέσως προηγούμενη στιγμή βγεί και δηλώσει τα ακριβώς αντίθετα (τι τους λέει η π@#$*α.)
Δεύτερον, το γεγονός οτι η Έλληνες πολιτικοί αντιδρούν τόσο υπόδουλα (σαν κι αυτούς που τους ρίχνεις καρπαζιά και γυρίζουν και σου λένε ευχαριστώ ρίξε μου κι άλλη).
Δεν θέλω να φανώ μάγκας, ούτε θέλω την όξυνση (που μόνο σε περαιτέρω άσχημα αποτελέσματα θα οδηγήσει), αλλά ρε παιδάκι μου μην καταντάς και γελοίος και φωνάζεις πρώτος εσύ εμπάτε, ενώ οι άλλοι ξεκάθαρα σου δηλώνουν καμία πολιτική δεν πρόκειται ν΄αλλαξει έναντι Ελλάδας-Κύπρου, και την επόμενη μέρα τα μαχητικά τους παραβιάζουν μπαίνοντας και αλλωνίζοντας σε αριθμό ρεκόρ το Αιγαίο...

Και όταν λέω όξυνση εννόω να φτάσουμε στα άκρα, γιατί αυτή η χώρα μόνο και μόνο επειδή δεν αναγνωρίζει την Κύπρο πρέπει να αποκλειστεί απο την Ευρώπη.

Πέρσι διάβασα ένα ολόκληρο βιβλίο για το σχέδιο Ανάν και το μόνο που κατάλαβα απόλυτα και μπορώ με σιγουριά να αναπαράγω είναι πως αν μπαίνεις σε μια ξεκάθαρα αρνητική διαδικασία λέγοντας "Ok, στη συνέχεια θα τα διορθώσουμε", τότε με μαθηματική ακρίβεια δε διορθώνεται τίποτα και αναγκάζεσαι στο τέλος να πεις ενοχικά ένα απόλυτως αυτονόητο "ΟΧΙ". Ειδικά όταν πρόκειται για την πάντα αδιάλλακτη Τουρκία και την πάντα κομπλεξική -ελέω ΕΟΚΑ και αποικιοκρατίας- Βρετανία.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι τη θέλουμε τη διπλωματία, αφού όλο ναι λέμε...

Μα δεν έχουμε κάν διπλωματία. Δεν είναι διπλωματία αυτό. Είναι δυνατόν, να λές όλο "ναί", χωρίς να φροντίζεις να καλύψεις τα νώτα σου και να το θεωρείς αυτό διπλωματία; Οχι.

Δημοσίευση σχολίου

c'est moi:

  • I'm Ttallou
  • From
ttallou's blog profile